กู้อี้ค่อย ๆ สงบลง เขาเปิดโทรศัพท์แล้วส่งข้อความไปหาผู้ใช้นิรนามคนนั้น
“คุณเป็นใคร?”
อีกฝ่ายไม่ตอบกลับมาเลย
กู้อี้ออกจากกล่องข้อความ แล้วตรวจดูตัวนับเวลาถอยหลัง
[6 วัน 12 ชั่วโมง 20 นาที]
“อะไรกันเนี่ย?”
กู้อี้เงยหน้าขึ้นด้วยความตกใจ พบว่าดวงอาทิตย์ตรงขอบฟ้าเริ่มลับลงแล้ว เพื่อนร่วมชั้นรอบตัวต่างเก็บกระเป๋าเตรียมกลับบ้าน
เขาแค่ก้มดูโทรศัพท์อยู่ครู่เดียว ทำไมจู่ ๆ ถึงกลายเป็นเวลาเลิกเรียนไปได้?
“เป็นภาพหลอนหรือเปล่า? ไม่สิ นี่ต้องเป็นฝีมือสิ่งที่ไม่สามารถเอ่ยถึงแน่ ๆ”
กู้อี้หลับตาเพื่อตรวจดูพลังจิตของตัวเอง
45/60
ตอนแรกเขาใช้การอนุมานหนึ่งครั้ง และการย้อนเวลาผสานการอนุมานอีกสองครั้ง รวมแล้วใช้พลังจิตไป 20 หน่วย
ตอนนี้ พลังจิตของเขาฟื้นตัวชั่วโมงละ 10 หน่วยในยามที่มีสติ กล่าวคือ ตั้งแต่ออกจากบ้านจนถึงตอนนี้เพิ่งผ่านไปเพียงครึ่งชั่วโมงเท่านั้น
—เขาอยู่ที่โรงเรียนอย่างมากก็แค่ 10 นาที แล้วเวลา 11 ชั่วโมงจะหายไปเฉย ๆ ได้อย่างไร?
กู้อี้รู้สึกหมดหนทางขึ้นมา
ในภารกิจครั้งก่อน กู้อี้ถูกจำกัดให้อยู่ในพื้นที่ปิดแห่งหนึ่งมาตลอด
แต่คราวนี้ กู้อี้กลับถูกจำกัดอยู่ในกระแสเวลาที่แปลกประหลาดอย่างยิ่ง
ถ้าไขปริศนาของกระแสเวลานี้ไม่ได้ เขาคงต้องตายไปทั้งที่ยังไม่ได้ทำอะไร และยังไขปริศนาไม่สำเร็จสักข้อ
ต่อให้มีอนุมานไร้ขีดจำกัดแล้วจะมีประโยชน์อะไร?