ฉวี่คังผิงกะพริบตา “นายคงไม่ได้... ใช้พลังสิ่งลี้ลับในโลกความจริงได้จริง ๆ หรอกนะ?”
กู้อี้หลับตาลงแล้วลองอีกครั้ง
“ไม่ได้” กู้อี้ส่ายหน้า “ถ้าฉันใช้พลังสิ่งลี้ลับได้จริง ๆ ฉันคงเป็นเหมือนจินซิน แม้แต่เกลือสูตรพิเศษก็แตะไม่ได้”
“แต่สัมผัสที่หกของนายก็น่ากลัวเกินไปแล้ว แทบจะนับเป็นพลังสิ่งลี้ลับได้เลย”
“นั่นสิ” อาเจี้ยนอดทอดถอนใจไม่ได้ “ถ้าใช้พลังสิ่งลี้ลับได้ แถมยังไม่กลัวเกลือสูตรพิเศษอีก ก็คงไร้เทียมทานแล้ว”
“อืม... ฉันบอกแล้วไงว่านี่ไม่ใช่พลังสิ่งลี้ลับ แต่เป็นสัมผัสที่หก หรือจะเรียกว่าสัญชาตญาณก็ได้?”
ฉวี่คังผิงขยับเข้ามา มองกู้อี้อย่างจริงจัง “งั้นบอกฉันได้ไหมว่านายทำได้ยังไง? นี่เป็นการค้นพบที่สำคัญสำหรับพวกเราเลยนะ”
“ทำได้ยังไงเหรอ? ฉันก็ทำตามที่คุณบอกไง”
“ฉันเหรอ? ฉันพูดอะไรไว้?”
“คุณเคยบอกว่าตกปลาช่วยฝึกสัญชาตญาณและขัดเกลาพลังจิตได้ ฉันว่ามันมีประโยชน์มากนะ” กู้อี้ลูบจมูก “พวกคุณทำงานกันต่อเถอะ ฉันจะไปเข้าห้องน้ำหน่อย”
อาเจี้ยนมองแผ่นหลังของกู้อี้ที่เดินจากไป ก่อนถามเสียงเนิบ “หัวหน้ากลุ่ม คุณไม่ได้บอกว่าที่ว่าตกปลาช่วยฝึกพลังจิตน่ะ แต่งขึ้นมามั่ว ๆ หรอกเหรอ?”
“ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว” ฉวี่คังผิงมองอาเจี้ยนอย่างจริงจัง “ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป เจ้าหน้าที่ทุกคนต้องไปตกปลาสองชั่วโมงหลังเลิกงาน”
……
“นักผจญภัย เวลาพักของคุณสิ้นสุดลงแล้ว”
“โปรดไปยังจุดหมายที่กำหนดทันที เพื่อกลับสู่โลกประหลาดและท้าทายต่อ”
“หากคุณไปถึงจุดหมายที่กำหนดไม่ทันภายใน 2 ชั่วโมง จะถือว่าคุณถอนตัวจากการผจญภัยในโลกประหลาด”