(เริ่มการอนุมาน!)
(คุณดื่มน้ำอัลมอนด์หนึ่งขวด แล้วออกจากห้อง)
(คุณมาถึงชั้นสอง น้องสาวกำลังทำการบ้านอยู่ในห้องของตัวเอง)
(คุณมาถึงห้องของพ่อแม่ที่อยู่ติดกัน)
(คุณนั่งลงหน้าโต๊ะเครื่องแป้งของแม่ ค้นหาเบาะแส แล้วพบกระดาษแผ่นหนึ่งในกล่องเครื่องประดับ)
(บนกระดาษเขียนหมายเลขโทรศัพท์เอาไว้หลายหมายเลข แต่ไม่มีชื่อใครเลย)
(คุณหยิบโทรศัพท์ออกมาโทรทีละเบอร์ แต่ทุกเบอร์ล้วนเป็นหมายเลขที่ไม่มีอยู่จริง)
(คุณรู้สึกสงสัยอยู่บ้าง แต่ก็ยังจดจำหมายเลขทั้งหมดไว้เงียบ ๆ)
(คุณเปิดลิ้นชักโต๊ะเครื่องแป้ง แล้วพบยาหลายชนิดอยู่ข้างใน คุณพบว่ายาเหล่านั้นล้วนเป็นยารักษามะเร็ง)
(หรือว่าร่างกายของแม่จะมีปัญหา?)
(คุณเก็บยากลับลงลิ้นชัก แล้วหันไปค้นตู้ข้างเตียง ในที่สุดก็พบกุญแจดอกหนึ่งอยู่ในช่องล่างสุดของตู้)
(คุณซ่อนกุญแจไว้ในอกเสื้อ)
(คุณไม่พบเบาะแสที่มีค่าอื่นอีกแล้ว)
(คุณออกจากห้อง แต่กลับพบว่าน้องสาวกำลังยืนอยู่ข้างประตูและมองคุณ)
(น้องสาว: พี่ชายเพิ่งขโมยของไปใช่ไหม?)
(คุณ: เปล่านะ)
(น้องสาว: หนูเห็นพี่ชายขโมยกุญแจของพ่อ รีบเอาไปคืนเดี๋ยวนี้)
(คุณ: ฉันไม่ได้ขโมยของ น้องมองผิดแล้ว)
(เส้นผมของน้องสาวลอยขึ้น ดวงตาทั้งสองข้างเปล่งประกายสีแดง)
(น้องสาว: ถ้าพี่เอาไปคืนตอนนี้ หนูก็ยังทำเป็นมองไม่เห็นได้ แต่ถ้ายังไม่คืนอีกล่ะก็ อย่าหาว่าหนูไม่เตือน……)
(คุณยุติการอนุมาน!)
“เฮ้อ……ได้กฎเพิ่มมาอีกข้อ แถมน้องสาวก็ดูเหมือนจะเป็นอสูรกายด้วย หรือว่าในบ้านนี้จะมีแค่ฉันคนเดียวที่เป็นคนธรรมดา?”