(คุณสังเกตเสื้อผ้าของครูหญิง บนนั้นไม่มีร่องรอยยับยู่เลยแม้แต่น้อย)
(ในสายตาคุณ น้องสาวไม่มีตัวตนอยู่จริง ไม่ใช่แค่คุณมองไม่เห็นเธอเท่านั้น)
(คุณมีความบกพร่องทางการรับรู้อย่างรุนแรง ถึงขั้นไม่อาจยืนยันผ่านบุคคลที่สามได้ด้วยซ้ำว่าน้องสาวมีตัวตนอยู่หรือไม่)
(ตอนนี้ยังคิดเรื่องนี้ไม่ออก เอาปัญหาตรงหน้าให้รอดก่อนดีกว่า)
(คุณยื่นมือไปในอากาศ)
(คุณ: มานี่สิ)
(คุณจับตาดูสายตาของครูหญิง พลางประเมินตำแหน่งของน้องสาว เพื่อให้แน่ใจว่าเธอกลับมาอยู่ข้างตัวแล้ว)
(ครูหญิง: ดึกแล้ว รีบพากู้เหยียวกลับบ้านเถอะ)
(คุณ: ครับ เหยาเหยา ตอนนี้อยากกลับบ้านไหม)
(คุณมองอากาศข้างตัว แต่หางตากลับจับจ้องครูหญิง น่าเสียดายที่ครูไม่ได้สนใจคุณเลย)
(คุณไม่อาจตัดสินปฏิกิริยาของน้องสาวจากสีหน้าและคำพูดของครูหญิงได้)
(คุณจูงมือน้องสาวเดินไปถึงหน้าประตูโรงเรียน แล้วทักทาย รปภ.ที่ยืนอยู่ตรงนั้น)
(คุณ: เหยาเหยา ไม่บอกลาคุณลุงหน่อยเหรอ)
(รปภ.หันมองอากาศข้างตัวคุณ)
(รปภ.: ลาก่อน ระวังทางด้วยนะ)
(คุณ: ลุงยังไม่เลิกงานอีกเหรอครับ)
(รปภ.: เอ่อ พวกเราเลิกงานตอนหนึ่งทุ่มน่ะ)
(พูดจบ รปภ.ก็หันหน้าหนี ไม่สนใจคุณอีก)
(คุณรู้สึกเย็นวาบไปทั้งแผ่นหลัง)
(โทรศัพท์ของคุณดังขึ้น)
(ฝ่ามือคุณชุ่มไปด้วยเหงื่อ คุณหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู)
([รีบวิ่งเดี๋ยวนี้])
(ผู้ใช้นิรนามส่งข้อความมาอีกครั้ง)