โลกแห่งความเป็นจริง
ฉวยคังผิงรีบออกจากบ้านเก่าโดยไม่หยุดพัก เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรออกสายหนึ่ง
“รีบเรียกหัวหน้าทุกหน่วยในเมืองมาประชุม... อ้อ อย่าจัดประชุมในตัวเมือง ให้ทุกคนมาพบฉันที่เมืองเกาะเหลือง
อย่ามาต่อรองกับฉัน และอย่าหาข้ออ้างอะไรทั้งนั้น ทุกคนต้องมาถึงเมืองเกาะเหลืองเดี๋ยวนี้ เรื่องนี้เกี่ยวพันถึงความเป็นความตายของประเทศเราและมนุษยชาติทั้งหมด มีเรื่องอะไรสำคัญไปกว่านี้อีก?
ฉันจะไม่พูดซ้ำเป็นครั้งที่สอง
เดี๋ยวนี้! ทันที!”
ฉวยคังผิงวางสาย
อาเจี้ยนมองฉวยคังผิงโดยไม่รู้สึกอะไร เขาทำงานกับฉวยคังผิงมาสี่ห้าปีแล้ว จึงรู้จักนิสัยของอีกฝ่ายดี ไม่ว่าจะทำเรื่องอะไร ฉวยคังผิงก็เด็ดขาดฉับไวเช่นนี้เสมอ
ฉวยคังผิงหยิบบุหรี่ออกจากกระเป๋า อาเจี้ยนก็รีบยื่นไฟแช็กให้ทันที
“หัวหน้ากลุ่ม ทำไมคราวนี้ถึงรีบร้อนขนาดนั้นครับ? ผมส่งคนไปสืบแล้วไม่ใช่หรือ?”
“ฟู่—” ฉวยคังผิงพ่นควันบุหรี่ออกมา “อาเจี้ยน ยังจำได้ไหมว่าตอนนั้นฉันปลดล็อกพรสวรรค์อะไรในโลกประหลาด?”
“อืม... เหมือนจะเป็นพรสวรรค์ที่ช่วยเพิ่มพลังสัมผัสใช่ไหมครับ?”
“พรสวรรค์ระดับเอส ทิพย์เนตร มันช่วยเพิ่มพลังสัมผัสและทำให้ฉันหลีกเลี่ยงอันตรายได้โดยไม่รู้ตัว พอถึงด่านที่สอง ฉันก็ได้รับความสามารถใหม่ เปลี่ยนทักษะติดตัวนี้ให้กลายเป็นทักษะที่ใช้ได้ตามต้องการ แล้วสร้างภาพหลอนให้คนที่อ่อนแอกว่าได้”
“เพราะอย่างนั้น...”