“อยู่นี่เอง!”
กู้อี้คลำใต้เตียงจนเจอถังขยะใบหนึ่ง เขาดึงมันออกมา แล้วพบกล่องกระดาษที่พับแบนอยู่ข้างใน
เขากางกล่องกระดาษออก แล้วรีบปูลงบนพื้นให้เร็วที่สุด
เสียงฝีเท้าดังขึ้นข้างหลังหู
หัวใจของกู้อี้เต้นกระหน่ำ คอแห้งผาก ฝ่ามือชุ่มเหงื่อ
—หรือว่าคำตอบที่ว่ากล่องกระดาษก็ยังผิดงั้นเหรอ?
กู้อี้ค่อย ๆ หันกลับไปมอง ข้างหลังว่างเปล่าไม่มีอะไรเลย
เขาสะดุ้งเฮือก ทรุดนั่งลงกับพื้น เหงื่อเย็นชุ่มแผ่นหลัง
“สำเร็จแล้ว……”
กู้อี้ส่ายหน้า ก่อนจะนอนแผ่ลงบนพื้น หอบหายใจเฮือกใหญ่
ตอนนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากโลกประหลาดก็ดังขึ้นข้างหู
“คุณใช้สติปัญญาและพละกำลังของตัวเองฝ่าวิกฤตได้ พลังจิตของคุณได้รับการฝึกฝน”
“อัตราการฟื้นฟูพลังจิตของคุณเพิ่มขึ้น”
“ตอนนี้คุณสามารถยุติการอนุมานได้ทุกเมื่อ”
กู้อี้ยิ้มขื่น ๆ เอามือกุมหน้าอก แล้วปีนกลับขึ้นไปบนเตียงผู้ป่วย
ต้องมีพนักงานทำความสะอาดแอบเอากล่องกระดาษใส่ถังขยะตอนที่เขาไม่รู้ตัวแน่ ๆ ถ้าเขาไม่พบจุดบอดนี้ ป่านนี้คงตายไปแล้ว
กู้อี้เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น แต่เขาไม่ได้รู้สึกกลัว กลับรู้สึกตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก
เขาตบแก้มตัวเองเบา ๆ เพื่อให้สงบลงโดยเร็ว แล้ววิเคราะห์สถานการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้น
กู้อี้น่าจะคิดได้ตั้งนานแล้วว่าเสื้อผ้าไม่ใช่กุญแจสำคัญ
ตอนเข้าดันเจี้ยนครั้งแรก เขาเคยซ่อนเสื้อผ้าไว้ แต่ตอนนั้นกลับไม่ได้กระตุ้นฉากจบแบบ ‘ถูกร่างแยกทำให้ตกใจตาย’ นั่นก็แสดงให้เห็นแล้วว่า กุญแจสำคัญในการแก้ปัญหาอยู่ที่กล่องกระดาษ