“ไม่ถูกแล้ว สมมติฐานนี้ไม่สมเหตุสมผล
ไม่มีเหตุผลเลยที่หลังจากไขปริศนาสำเร็จแล้ว ระบบจะไม่ให้รางวัลฉัน แต่กลับทำให้ฉันเข้าเงื่อนไขตายทันที ข้อมูลที่ผู้ใช้นิรนามให้มาไม่อาจเชื่อมโยงกับโลกใบนี้ได้ นี่ต่างหากคือสิ่งที่ระบบต้องการสื่อ
หรือว่าที่จริงผู้ใช้นิรนามแค่โยนควันบังตาให้ฉัน?”
กู้อี้ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
ตอนนี้ยังไม่อาจคลี่คลายความขัดแย้งนี้ได้ และก็ไม่จำเป็นต้องรีบหาคำตอบ ในขั้นตอนต่อจากนี้ย่อมมีเบาะแสเพิ่มเติมที่จะช่วยแก้ปมนี้ได้แน่นอน
ตอนนี้หาวิธีออกจากโรงเรียนอย่างปลอดภัยก่อนดีกว่า
“การย้อนเวลา!”
(เริ่มการอนุมานด้วยการย้อนเวลา!)
(คุณถือภาพวาดสยองขวัญของน้องสาวไว้ในมือ ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง)
(คุณย่อตัวลงตรงหน้าความว่างเปล่า แล้วใช้เสียงอ่อนโยนที่สุดเท่าที่จะทำได้พูดคุยกับน้องสาว)
(คุณ: ทำไมเธอถึงวาดแบบนี้?)
(ครูสาวเดินเข้ามา ลูบหัวความว่างเปล่า)
(ครูสาว: อาจเป็นเพราะช่วงนี้เธอฝันร้ายก็ได้ พวกคุณควรใส่ใจกู้เหยียวให้มากขึ้นหน่อยนะ)
(คุณ: ได้ งั้นเรากลับบ้านกันไหม? หรือให้ฉันพาไปหาอะไรกินข้างนอกดี?)
(จู่ ๆ กระเป๋านักเรียนสีแดงในมือคุณก็เปิดออก)
(ขวดน้ำอัลมอนด์ลอยออกมาจากข้างใน แล้วแกว่งไปมาตรงหน้าคุณ)
(จู่ ๆ คุณก็นึกถึงร้านขายของชำที่เอ่ยถึงในคำอธิบายการเช่าบ้านเก่า)
(คุณ: เธออยากไปร้านขายของชำซื้อน้ำอัลมอนด์สักขวดเหรอ?)