กู้อี้เพิ่งพูดจบ คนรอบข้างก็เริ่มขยับกัน เขาไม่ได้รีบร้อนลงมือ แต่สังเกตสถานการณ์โดยรอบก่อน
ที่นี่เป็นซูเปอร์มาร์เก็ตขนาดเล็กแห่งหนึ่ง ในตะกร้าของเขามีของใช้ประจำวันอยู่หลายอย่าง
กู้อี้หลับตาลง แล้วเริ่มอนุมานตามความเคยชิน
（เริ่มการอนุมาน!）
（คุณถือตะกร้าสินค้า พลางคลำเสื้อผ้าของตัวเอง ก่อนจะพบปากกาหมึกซึมในกระเป๋าลับตรงอก）
（คุณวางปากกาหมึกซึมไว้ในตำแหน่งที่หยิบได้สะดวก）
（คุณเดินตามแถวไปข้างหน้าช้า ๆ）
（คุณกวาดตามองไปรอบ ๆ อยากดูว่ามีเบาะแสอะไรในซูเปอร์มาร์เก็ตเล็ก ๆ แห่งนี้หรือไม่ แต่ก็ไม่พบสิ่งน่าสงสัย）
（คุณเดินตามแถวต่อไป รอจนถึงคิวของตัวเอง จึงวางตะกร้าสินค้าในมือลงบนเคาน์เตอร์）
（พนักงานแคชเชียร์เป็นชายวัยกลางคนหัวล้าน เขาสแกนสินค้าทั้งหมดเสร็จแล้วก็โบกมือเรียกคนถัดไปให้สแกนจ่ายเงิน）
（คุณเดินออกมาได้ไม่ไกล รปภ.ของซูเปอร์มาร์เก็ตก็เข้ามาขวางไว้กะทันหัน）
（รปภ.: เอาของออกมา）
（คุณ: ของอะไร？）
（รปภ.: ฉันเห็นคุณขโมยของ）
（คุณ: ฉันไปขโมยของตอนไหน？อย่ามากล่าวหากันลอย ๆ สิ）
（รปภ.: เมื่อกี้คุณขโมยของใช่ไหม？ฉันเห็นคุณหยิบไป）
（คุณ: ฉันขโมยอะไร？มีหลักฐานหรือเปล่า？）
（รปภ.: ฉันเห็นกับตาแล้วยังจะแก้ตัวอีก？สองวันนี้ของหายไปตั้งเยอะ อย่างน้อยก็แปดพัน ไม่ก็หมื่น ขวดไวน์แดงราคาแพงที่เพิ่งเอามาลง เป็นฝีมือคุณใช่ไหม？）
（คุณ: ฉันไม่ได้เอาไป）
（คนรอบข้างหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายวิดีโอคุณ）
（รปภ.ลากตัวคุณ ยืนกรานจะพาเข้าไปในห้องพักของรปภ.ข้าง ๆ）
（คุณ: คุณไม่มีสิทธิ์จำกัดเสรีภาพของฉัน และไม่มีหลักฐานว่าฉันขโมยของด้วย）
（รปภ.: คนอย่างคุณฉันเห็นมานักต่อนักแล้ว วางของลง แล้วไปยืนหันหน้าเข้ากำแพง）