“ผมเคยพบฆาตกรต่อเนื่องคนหนึ่งในโลกประหลาด มันฆ่าผู้หญิงอย่างโหดเหี้ยมไป 13 คน แต่แสงสีแดงบนตัวมันยังไม่สว่างเท่าของคุณเลย! คุณเป็นผู้หญิงแท้ ๆ ทำไมถึงมีจิตใจชั่วร้ายขนาดนี้?”
ฉวยคังผิงโกรธจัด ตบหน้าหญิงคนนั้นฉาดหนึ่ง
ทว่าใบหน้าของหญิงคนนั้นไม่มีรอยแผลแม้แต่น้อย กลับเป็นข้อมือของฉวยคังผิงที่เจ็บแปลบ ราวกับตบลงบนแผ่นเหล็ก
“ฮิ ๆ ๆ...” หญิงคนนั้นหัวเราะอย่างประหลาด “ผู้ชายลงมือตบผู้หญิง นี่ช่างเก่งกล้าจริง ๆ เลยนะ”
หญิงคนนั้นตบหน้าฉวยคังผิงกลับหนึ่งฉาด
ฉวยคังผิงเห็นดาวลอยวูบวาบตรงหน้า เซถอยไปหลายก้าวก่อนจะล้มลงกับพื้น
ทุกคนหันไปมองหญิงคนนั้นพร้อมกัน แล้วก็เห็นหนวดแมวงอกขึ้นบนใบหน้าของเธอ ก่อนจะค่อย ๆ กลายเป็นใบหน้าแมว
“ปะ...ปีศาจ!”
“รีบหนีเร็ว!”
ทุกคนร้องลั่นแล้ววิ่งหนีกันไปคนละทิศละทาง
เมื่อถูกเปิดโปงตัวตน หญิงคนนั้นก็เลิกแสร้งทำเป็นคนเสียที เธอกระโจนไม่กี่ครั้งก็ไปถึงหน้าบ้านเก่า อาเจี้ยนกับหูฉ่างยืนอยู่ริมถนนคนละฝั่ง
อาเจี้ยนชักปืนพกออกจากเอว
“หยุด... ช่างเถอะ!”
หูฉ่างหยิบโทรโข่งออกมาแล้วโยนทิ้งลงพื้น ก่อนจะชักปืนประจำกายออกมา
“หยุดเดี๋ยวนี้!”
“ถ้ายังวิ่งอีก พวกเราจะยิงแล้ว!”
ปัง ๆ ๆ!
อาเจี้ยนกับหูฉ่างยกปืนยิง
หญิงคนนั้นหลบหลีกไปมา แต่สุดท้ายฝีมือยิงของอาเจี้ยนก็เหนือกว่า กระสุนเจาะขาของเธอจนเลือดสาดเป็นดอกไม้ เธอเสียหลักและหน้าคว่ำลงกับพื้น
ทั้งสองถือปืนเดินเข้าไป แล้วเล็งยิงจนกระสุนหมดแม็กกาซีน
เลือดของหญิงคนนั้นไหลทะลัก ย้อมผืนดินทั้งบริเวณให้กลายเป็นสีแดงในพริบตา