“พี่ชาย มาเล่นเกมกับหนูได้ไหมคะ คุณลุงผู้จัดการร้านไม่ยอมเล่นกับหนูเลย มีแต่พี่เท่านั้นที่เล่นกับหนูได้”
เด็กหญิงกะพริบดวงตากลมโต แววตาไร้เดียงสาบริสุทธิ์
แต่ใครจะคิดว่าแท้จริงแล้วเด็กหญิงคนนี้คืออสูรกินคนที่สังหารผู้คนโดยไม่ทิ้งร่องรอยเลือด
“ได้สิ พี่เล่นกับหนูเอง”
กู้อี้จูงมือเด็กหญิงเดินเข้าไปในสวนหลังบ้าน
เด็กหญิงดึงกู้อี้ให้นั่งลงหน้าโต๊ะตัวเล็ก ก่อนหยิบตุ๊กตายื่นให้เขา
“เรามาเล่นเป็นครอบครัวกันเถอะ พี่อยากเล่นเป็นใครล่ะ”
“พี่เล่นเป็นพี่ชาย”
“งั้นหนูเล่นเป็นแม่ก็แล้วกัน”
กู้อี้ยิ้มเจื่อน ๆ ไม่ได้ขัดใจเด็กหญิง
เด็กหญิงพูดเองเออเอง พลางทำท่าผัดอาหารในอากาศอย่างสนุกสนาน
แต่กู้อี้กลับใจลอย ในหัวทบทวนรายละเอียดทุกอย่างจากการอนุมานเมื่อครู่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ทว่าไม่ว่าจะครุ่นคิดอย่างไร ผลลัพธ์ก็มีเพียงหนึ่งเดียว
—ตาย!
ห้ามเล่นซ่อนหากับเด็กหญิง
ห้ามปฏิเสธคำขอของเด็กหญิง
กฎทั้งสองข้อนี้เป็นเรื่องจริง
ดังนั้น ตราบใดที่เด็กหญิงเอ่ยปากชวนเล่นซ่อนหา เขาก็ต้องตายอย่างแน่นอน
“พี่ชาย ทำข้าวเสร็จแล้ว รีบไปเรียกน้องสาวออกมากินข้าวเร็ว”
“ได้”
กู้อี้พยักหน้า อุ้มตุ๊กตานั่งลงหน้าโต๊ะอาหาร
เด็กหญิงถือชามพลาสติก ในชามมีใบไม้วางอยู่หนึ่งใบ “นี่ข้าวของพี่นะ กินข้าวต้องกินให้ครบห้าหมู่ด้วยล่ะ”