อาเจี้ยนก้มหน้าหงอย
กู้อี้ออกแรงดึงคันบังคับขึ้น แต่ทุกอย่างก็สายเกินไปแล้ว
ใบพัดเฮลิคอปเตอร์พุ่งชนตึกสูง เสียงดังสนั่นจนแก้วหูแทบแตก กู้อี้ติดอยู่ในห้องนักบิน สมองขาวโพลน
ขณะที่กำลังทำอะไรไม่ถูก จู่ ๆ อาเจี้ยนก็ลืมตาขึ้นอย่างฉับไว ก่อนสวมเป้ชูชีพให้กู้อี้ แล้วอุ้มเขากระโดดออกจากห้องนักบิน
“พี่อาเจี้ยน!”
กู้อี้เบิกตากว้าง มองอีกฝ่าย
ดวงตาของอาเจี้ยนไร้แววชีวิต ริมฝีปากขยับไปมา
แม้กู้อี้จะฟังไม่ออกว่าเขาพูดอะไร แต่ก็อ่านจากรูปปากได้
“ขอโทษ”
กลางอากาศ อาเจี้ยนใช้แรงเฮือกสุดท้ายเตะกู้อี้ออกไป
ครืน!
ในที่สุดเฮลิคอปเตอร์ก็ระเบิด
เศษซากจากแรงระเบิดเฉือนเปลือกตากู้อี้ เขาหลับตาแน่น แล้วกระชากร่มชูชีพให้กางออก
กระแสลมแรงพัดกู้อี้ปลิวไป
ไม่รู้ทำไม ภาพตรงหน้าถึงพร่ามัว มองทิวทัศน์เบื้องหน้าไม่ชัดเลย
……
รุ่งเช้าวันถัดมา
ฐานทีมวางแผน
ภายในหอพัก
ต้นขาของกู้อี้ถูกกระสุนเฉี่ยว เปลือกตาถูกเศษชิ้นส่วนจากแรงระเบิดบาด นอกเหนือจากนั้นก็ไม่ได้เป็นอะไรมาก
วันนี้เขาสวมสูทชุดใหม่ แม้แต่ปกเสื้อก็รีดเรียบกริบ
เมื่อเปิดประตูออกมา
ฉวยคังผิงสวมชุดเจ้าหน้าที่ภาคสนามที่ไม่ค่อยได้เห็น เข็มกลัดตรงอกขัดจนแวววาว
“เตรียมพร้อมหรือยัง?”
“อืม”
“ไปกันเถอะ”
กู้อี้ตามฉวยคังผิงขึ้นรถ เดินทางไปยังสุสานวีรชน
ที่นี่ฝังนักผจญภัยทุกคนที่เคยเสียชีวิตในโลกประหลาด น่าเศร้าที่นักผจญภัยเหล่านั้นไม่มีร่างให้ฝัง มีเพียงสุสานเสื้อผ้า
ในคดีลักพาตัวครั้งใหญ่ครั้งนั้น มีเจ้าหน้าที่ภาคสนามเสียชีวิต 37 คน หน่วยรบพิเศษต่อต้านสิ่งลี้ลับเสียชีวิต 13 คน และมีผู้บาดเจ็บสาหัส 40 คน