คริสหวาดระแวงด็อกเตอร์ดับเบิลยูอย่างมาก
——ทักษะพรสวรรค์ที่เขาภาคภูมิใจนักหนา กลับไร้ผลโดยสิ้นเชิงเมื่ออยู่ต่อหน้าด็อกเตอร์ดับเบิลยู
ความรู้สึกนี้เหมือนคนสุขภาพดีที่จู่ ๆ ก็ตาบอดขึ้นมา จนไม่รู้จะทำอย่างไร
คริสพยายามรักษาความสงบ ไม่ให้ด็อกเตอร์ดับเบิลยูเห็นว่าเขากำลังตื่นตระหนก ก่อนจะรู้จุดยืนของด็อกเตอร์ดับเบิลยู เขาไม่กล้าเผยธาตุแท้ของตัวเองออกมา
ด็อกเตอร์ดับเบิลยูพาคริสมาถึงห้องฉายภาพยนตร์ ทั้งสองนั่งลงบนเก้าอี้
“ป๊อปคอร์นไหม?”
“เอาสักหน่อย”
ด็อกเตอร์ดับเบิลยูพยักหน้า แล้วดีดนิ้ว
ป๊อปคอร์นกล่องหนึ่งตกลงมาจากฟ้า ลงบนตักของคริส
คริสกินไปสองสามคำ ความตึงเครียดก็คลายลงทันที เขาพบว่าด็อกเตอร์ดับเบิลยูไม่ได้คิดร้ายกับตน ดูเหมือนอีกฝ่ายจะเป็นมิตรกับเขามาก
“ผมอยากถามอะไรคุณสักข้อ”
“ว่ามาสิ”
“เมื่อกี้คุณเลือกสละเพื่อนร่วมชาติทั้งหมดเพื่อผ่านด่าน หรือเพราะถ้าคุณเจอสถานการณ์แบบนั้นจริง ๆ คุณจะยอมสละเพื่อนร่วมชาติเพื่อช่วยตัวเอง?”
คริสครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยปาก
“ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน แค่คิดว่าถ้าคนวาเผิงเป็นคนทำโจทย์ พวกเขาก็คงทำแบบนั้นกันทุกคน
ตลอด 6 วันที่ได้คลุกคลีกับพวกเขา ผมพบว่าพวกเขาเป็นคนที่ไม่แยแสทั้งความผูกพันในครอบครัว มิตรภาพ หรือความรัก ผมเลยคิดว่าวิธีผ่านด่านของด่านนี้คือการละทิ้งความรู้สึกทั้งปวงของมนุษย์
แต่ในการสอบรอบสุดท้าย ผมพบว่าดูเหมือนจะไม่ใช่อย่างนั้น”
“โอ้? คุณพูดจริงหรือ?”