“ยิง!”
เมื่อฝูงกิ้งก่าพุ่งดินมาถึงขอบคูเมือง หลงยกมือขึ้นแล้วตวัดลงฉับ พลธนูสองร้อยนายที่อยู่ด้านหลังก็ระดมยิงธนูพร้อมกัน ลูกธนูเหล็กกล้าสองร้อยดอกพุ่งทะยานขึ้นฟ้า
ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!
ลูกธนูแต่ละดอกฉีกอากาศ วาดโค้งสวยงามกลางฟ้า ปักเข้าที่หัวของกิ้งก่าพุ่งดินอย่างแม่นยำ ทะลุกระโหลก แล้วฝังลงไปในดินเป็นคืบ
ส่วนเจ้าสัตว์ประหลาดกิ้งก่าที่ถูกธนูปักหัวนั้น ก็ส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดก่อน ขาทั้งสี่ตะกายไปตามสัญชาตญาณ แต่ร่างกลับถูกตรึงไว้กับที่
หลังจากนั้นไม่นาน มันก็สิ้นใจไม่ไหวติงอีก
ด้วยการฝึกฝนหลายปีและปราณแห่ง[ยิงร้อยนัด ร้อยเป้า]ที่คุ้มเกล้าอยู่ ลูกธนูสองร้อยดอกที่ยิงออกไปนั้นเข้าเป้าทั้งหมด บ้างก็โดนจุดตาย บ้างก็โดนลำตัวและแขนขา
แต่จากการโจมตีครั้งนี้ ก็ทำให้กิ้งก่าพุ่งดินกว่าครึ่งหนึ่งหมดความสามารถในการเคลื่อนไหว
“หน่วยสาม หน่วยสี่ ยิงต่อไป!”
หลงเห็นว่าลูกธนูเหล็กกล้าได้ผลดี ก็รีบให้หน่วยหนึ่งกับหน่วยสองที่ยิงไปก่อนหน้านั้นถอยไป แล้วให้หน่วยสามกับหน่วยสี่ที่เตรียมพร้อมไว้แล้วขึ้นมาแทนที่
“ยิง!”
ฟิ้วว!
ลูกธนูระลอกที่สองร่วงหล่นลงมาอีก กิ้งก่าพุ่งดินที่เหลืออีกครึ่งหนึ่งก็ตายไปบ้าง เจ็บบ้าง เหลือเพียงไม่กี่ตัวที่พุ่งลงคูเมืองอย่างไม่คิดชีวิต พยายามว่ายข้ามมา
หลงโบกมือ เตรียมจะสั่งยิงธนูอีกสักระลอก
“ท่านเจ้าเมืองอย่าเพิ่งร้อนใจ ดูข้าจัดการพวกมันเอง!”
ทันใดนั้น อวี่โจ่วก็ก้าวออกมาจากด้านข้าง มือนวดอาคม กระบี่ยาวเกรด E หนึ่งเล่มพุ่งออกจากฝัก กลายเป็นลำแสงไหลเข้าสู่สนามรบ
ฉับ! ฉับ!
ราวกับหั่นผักเฉาะปลา กิ้งก่าพุ่งดินไม่กี่ตัวที่เหลืออยู่ก็ศีรษะหลุดจากบ่า เลือดพุ่งกระจายไปทั่วพื้น
อวี่โจ่วทำมือเรียกอีกครั้ง กระบี่อาบเลือดก็บินกลับมา เขาสะบัดกระบี่เป็นดอกไม้กลางอากาศหนึ่งรอบ แล้วจึงเก็บกระบี่เข้าฝัก
“ท่านเจ้าเมืองเอ๋ย ข้าบอกท่านแล้วมิใช่หรือว่าท่านวิตกเกินไป? การรุกรานของสัตว์ประหลาดครานี้ดูจะไม่น่ากลัวเท่าไรเลย ข้าเพียงคนเดียวก็ฆ่าให้หมดสิ้นได้ง่ายดาย!”