เมื่อลู่เซิ่งกลับถึงบ้าน ลู่เทียนเซิ่งและวังหนิงรออยู่ในห้องรับแขกแล้ว บนโต๊ะมีกับข้าวร้อนๆ ที่เขาชอบวางเต็มไปหมด พร้อมด้วยเค้กผลไม้สามชั้น
“พ่อ แม่ พวกคุณทำอะไรกันน่ะ...?” ลู่เซิ่งมองลู่เทียนเซิ่งและวังหนิงที่ตื่นเต้นดีใจอยู่เต็มใบหน้าด้วยท่าทางสงสัย
“ลูกเอ๊ย อาจารย์ซูบอกเราแล้ว คราวนี้การแข่งขันประลองภายในเมือง ลูกได้อันดับสาม! เก่งมาก!” วังหนิงยิ้มวิ่งเข้ามา กอดลู่เซิ่งแน่นๆ
ลู่เทียนเซิ่งดูสุขุมกว่า เดินเข้ามาตบไหล่ลู่เซิ่ง กล่าวด้วยความปลาบปลื้มว่า “ที่สามในการแข่งขันใหญ่สี่โรงเรียน... ฉันไม่นึกเลยว่าจะเลี้ยงลูกชายออกมาเป็นอัจฉริยะระดับโลกได้!”
“ลุงเจ้านายท่านนั้นจำได้ไหม? เพราะลูกนี่แหละ วันนี้ถึงกับโทรมาสอบถามด้วยตัวเอง อยากรู้เรื่องของลูก... ทำให้พ่อได้หน้ามากจริงๆ!”
“ใช่แล้วลูก วันนี้หลังแข่งขันเสร็จไปไหนมา กลับดึกขนาดนี้? มีบริษัทในเมืองหลายแห่งโทรมาแล้ว อยากจะลงทุนกับลูก!” วังหนิงถามด้วยความเป็นห่วง
ได้ยินเช่นนี้ ลู่เซิ่งขมวดคิ้ว: “พ่อ แม่ พวกคุณไม่ได้ตกลงอะไรไปใช่ไหม?”
“จะไปตกลงได้ยังไง!”
ลู่เทียนเซิ่งโบกมือ ใบหน้าเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ: “ลูกชายฉันเก่งขนาดนี้ ย่อมเป็นเราเลือกพวกเขา ไม่มีทางที่พวกเขาจะมาเลือกเรา!”
“อย่างนั้นก็ดี” ลู่เซิ่งถอนหายใจโล่งอก
ถึงจะรู้ว่าพ่อแม่ไม่ใช่คนแบบนั้น แต่เขาก็ยังกลัวว่าพวกเขาจะแอบเซ็นสัญญาโดยไม่บอกเขา ถ้าเป็นแบบนั้นเขาก็ซวยแล้ว
โครก~
ลู่เซิ่งลูบท้องที่แฟบลง เกาหัวแล้วพูดว่า: “พ่อ แม่ กินข้าวกันก่อนเถอะ วันนี้ผมยุ่งมาทั้งวัน หิวจริงๆ แล้ว”