ภายในพิภพเล็ก ราษฎรทุกคนของเผ่ากุยป๋าต่างรู้สึกประหลาดใจขึ้นมาฉับพลัน ราวกับมีพลังงานพิเศษบางอย่างพุ่งผ่านร่างกายแล้วหายไปในชั่วพริบตา
กลุ่มแรกที่สัมผัสถึงการเปลี่ยนแปลงคือคนพิการในเผ่ากุยป๋า
“แรงของข้าดูเหมือนจะมากขึ้น!” นักสู้ที่เสียแขนขวาจากการศึก คนหนึ่งกำลังยกดาบเหล็กกล้าหนักหลายสิบจินด้วยมือซ้ายฝึกวิชาดาบ ทันใดนั้นกลับรู้สึกว่าดาบหนักร้อยกว่าจินในมือเบาลงไปมาก
ไม่ใช่ดาบที่เบาลง แต่เป็นแรงที่เพิ่มขึ้นต่างหาก!
เขาลองฟันดาบตามท่าที่ยากลำบากที่เคยฝึก ท่วงท่าที่เคยทำไม่ได้ก็กลับทำได้อย่างง่ายดายในบัดดล
“ร่างของข้าจู่ๆ ก็แข็งแกร่งมาก ข้ารู้สึกว่าตอนนี้ข้าชกหมัดเดียวก็โค่วัวได้!”
“ครั้งก่อนออกรบพิภพนอก ขาข้างหนึ่งของข้าหัก ตอนนี้ข้ากลับวิ่งได้เร็วกว่าตอนสองขายังเป็นปกติเสียอีก!”
“เทพเจ้าเวทนาพวกเราผู้โชคร้าย ประทานพรอันยิ่งใหญ่แก่พวกเรา สรรเสริญเทพเจ้า!”
ฉากนี้ทำให้ลู่เซิ่งที่เฝ้ามองทุกอย่างอดคิดไม่ได้ว่าถ้าคนพิการได้รับพลังเสริมจากร่างคลั่งสงครามอย่างถาวร เขาก็สามารถเอาเปรียบระบบ สร้างเผ่าคนพิการขึ้นมาได้หรือไม่?
แต่ไม่นานเขาก็สลัดความคิดนั้นทิ้งไป
แม้คนพิการจะได้รับพลังเสริม แต่ก็เป็นเพียงคุณสมบัติสามด้านของพลัง ความเร็ว และร่างกาย การใช้ชีวิตประจำวัน การฝึกวิชา การจัดทัพ การใช้เครื่องมือ ยังไงก็เป็นราษฎรที่ร่างกายครบถ้วนสะดวกและรวดเร็วกว่า
ที่สำคัญที่สุดคือ คนพิการไม่สะดวกต่อการสืบพันธุ์
“ในการศึกเอาชีวิตเป็นเดิมพัน โอกาสทะลวงขอบเขตเพิ่มขึ้นอย่างมาก...?” เมื่อเห็นเอฟเฟกต์นี้ ลู่เซิ่งตาเป็นประกาย