"แค่มีประชากรเท่าไหร่ ขาดยาแค่ซื้อเพิ่มก็สิ้นเรื่องนี่นา..." หลินเฮ่อตอบอย่างบริสุทธิ์ใจ
ในมุมมองของเขา ต่อให้มนุษย์มีอัตราการสืบพันธุ์ปีละหนึ่งตัว ประกอบกับเด็กแรกเกิดตาย แต่งงานในเครือญาติให้กำเนิดลูกพิการ โรคระบาด และอื่นๆ อีกสารพัด หกสิบปีเต็มก็อย่างมากพัฒนาไปได้ไม่กี่หมื่นคน
ต่อให้เป็นกองทัพทั้งชาติ ปริมาณการใช้ยาในยามฝึกซ้อมก็ไม่มากเท่าไหร่ ด้วยผลผลิตในแดนละอองพิษของลู่เซิ่งก็แบกรับไหวสบายๆ
แต่ลู่เซิ่งกลับเอ่ยอย่างจนใจ "ตอนนี้พลเมืองในพิภพเล็กของข้ามีเกินสองแสน กองทัพกว่า 60,000 คน ปริมาณการใช้ยามากเกินไป ทุกวันต้องใช้แต้มศรัทธาจำนวนมหาศาลมาอุดช่องโหว่ ข้าอยากขอรบกวนพี่หลิน มีวิธีผลิตนักปรุงยาเป็นล็อตๆ ไหม?"
ตอนพิมพ์ข้อความนี้ เขาไม่ได้พูดถึงจำนวนสิ่งมีชีวิตขั้นหนึ่งขั้นสองในพิภพเล็กเลย พูดแค่ตัวเลขลอยๆ ตัวเดียว
แต่ถึงอย่างนั้น คำพูดนี้ก็ดั่งอุกกาบาตตกลงสู่ก้นทะเลสาบ ก่อเกิดคลื่นยักษ์ในกลุ่มแชท ในวินาทีที่ส่งออกไป ข้อความชุดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาด้านล่างทันที
หลินเฮ่อ: "???"
เจาหมิงเจี้ยน: "???"
ซูอวิ๋น: "???"
หลี่เจียซิน: "???"
แม้แต่หลี่เจียซินที่เงียบกริบมานานก็ยังถูกดึงขึ้นมา กดเครื่องหมายคำถามบนหน้าจอ
ชั่วขณะนั้น นางดูเหมือนจะเข้าใจแล้วว่าวันนั้นทำไมลู่เซิ่งถึงปฏิเสธสัญญาระดับ S ที่นางยื่นให้...
หลินเฮ่อส่งข้อความรอบใหม่ในไม่ช้า "ไม่ได้แล้วเพื่อน นายโกงเกมหรือไง? ข้าโหลดอาคารเพิ่มอัตราการสืบพันธุ์ตั้งหลายอย่าง ของกินกระตุ้นกิเลสตั้งเป็นตั้ง ถึงเพิ่งมี 50,000 คนเองนะ!"
ซูอวิ๋น: "ข้ามี [ดินแดนฝังกระดูก] ใช้ผลิตทหาร ตอนนี้เพิ่งมีพลเมืองสองแสน..."