"สวัสดีครับคุณลุงคุณป้า!"
เพิ่งเปิดประตูห้องออกมา เสียงหนุ่มก็ดังขึ้น
ในห้องนั่งเล่น ลู่เทียนเซิ่งและวังหนิงกำลังลุกขึ้นไปเปิดประตูต้อนรับ ส่วนหน้าประตูก็ยืนชายผู้หนึ่งในชุดลำลองสีดำ รูปร่างกำยำ มาดไม่ธรรมดา
ไม่ต้องสงสัยเลยว่านี่คือแขกเทพเจ้าสำคัญผู้นั้น เจ้าผู้วิวัฒน์ขั้นหนึ่ง เจาติ่ง
ข้างกายเขามีเด็กหนุ่มใบหน้าธรรมดา แต่ดูเรียบร้อยมาก อายุรุ่นราวคราวเดียวกับตัวเอง
"เสี่ยวเซิ่ง ออกมาแล้วเหรอ?"
"มานี่ พ่อแนะนำให้รู้จัก นี่คืออาเจาที่พ่อเคยพูดถึงอยู่บ่อย ๆ คนที่ชีวิตดีที่สุดในห้องเราเมื่อปีนั้นไง!"
ลู่เทียนเซิ่งในห้องนั่งเล่นสังเกตว่าลูกชายตัวเองออกมาจากห้อง จึงแนะนำอย่างกระตือรือร้น พลางดึงแขนเด็กหนุ่มข้างกายเจาติ่งกล่าวต่อ
"นี่คือเจาหมิงเจี้ยน ลูกชายอาเจา ก็เป็นนักเรียนโรงเรียนมัธยมหนึ่งหลินไห่เหมือนกัน ห้องอัจฉริยะ ม.ปลายปีสาม แถมปลุกพรสวรรค์ระดับ B ด้วย!"
"ถ้ามีอะไรในอาณาจักรเทพไม่เข้าใจ ก็ถามพี่เจาหมิงเจี้ยนได้เลย พ่อกับอาเจายังมีธุระต้องคุย พวกหนูอายุใกล้กันคุยกันไปก่อน"
ว่าแล้วลู่เทียนเซิ่งก็คล้องแขนเจาติ่งเดินไปอีกด้าน พลางหัวเราะพูดคุย ดูสนิทสนมกันดี ไม่ห่างเหินเพราะความต่างของฐานะ
เจาติ่งเป็นแค่เทพแท้จริงขั้นหนึ่ง แต่หากเทียบกับกึ่งเทพแล้ว ก็ต่างกันคนละขั้นมิอาจโต้แย้งได้
เคยได้ยินพ่อเล่าว่า ทั้งสองเล่นด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก นับเป็นเพื่อนซี้กัน และตอนเข้ามหาวิทยาลัยแล้วยกไปปราบเผ่ากึ่งเทพต่างเผ่าพันธุ์ ลู่เทียนเซิ่งยังช่วยชีวิตเจาติ่งไว้ นับเป็นบุญคุณช่วยชีวิต
เจาติ่งก็เป็นคนรักน้ำใจและคุณธรรม หลังจากกลายเป็นเทพแท้จริงหลายปีมานี้ก็ช่วยลู่เทียนเซิ่งไม่น้อย เรื่องดีอะไรก็พ่วงไปด้วย