วันที่สองเดือนตุลาคม เป็นวันสอบประจำเดือนครั้งแรกของนักเรียนชั้นมัธยมปลายปีที่สาม โรงเรียนมัธยมหนึ่งหลินไห่
ทันทีที่ลู่เซิ่งมาถึงห้องเรียน ก็เห็นเพื่อนร่วมชั้นส่วนใหญ่ทำหน้าห่อเหี่ยว พูดคุยกับเพื่อนอย่างบ้าคลั่งถึงความโชคร้ายที่เจอในช่วงฝึกฝนพิภพเล็ก
“บัดซบที่สุด! ตอนแรกเซนทอร์ของฉันพัฒนาได้ดีแท้ ๆ มีสิ่งมีชีวิตขั้นหนึ่งเกิดแล้ว แต่ฉันแค่หลับไปตื่นหนึ่ง พวกงั่งพวกนี้กลับมาฆ่ากันเอง ประชากรหายไปครึ่งหนึ่ง!”
“ของนายยังดีนะ เผ่าพันธุ์เริ่มต้นของฉันคือมนุษย์ แต่วิทยายุทธ์กับวิชาเหล่านั้นแพงโคตร พลังยุทธ์ระดับ D ยังต้องใช้แต้มศรัทธาหลายล้านแต้ม ฉันกู้เงินยังซื้อไม่ไหว! ตอนนี้พิภพเล็กไม่มีสิ่งมีชีวิตขั้นหนึ่งเลยสักตัว!”
“ประชากรของฉันอดตายจนเหลือแค่ไม่กี่สิบคนแล้ว ไปขอรับความช่วยเหลือฉุกเฉินแล้ว…”
“พวกแกนี่มันไร้ประโยชน์กันจริง! งูมนุษย์ของฉันน่ะ พัฒนาไปถึงสามพันตัวแล้วนะ ยังมีราชินีงูมนุษย์ด้วย! เมื่อก่อนพวกแกล้อว่าพิภพเล็กของฉันแห้งแล้ง เผ่าพันธุ์เริ่มต้นห่วยไง? คราวนี้ฉันตั้งเป้าติดอันดับท็อปร้อยของชั้นปี!”
ทันใดนั้น เด็กหนุ่มที่นั่งแถวหน้าหันกลับมา มองพวกคนที่คุยกันก่อนหน้านี้ด้วยแววตาดูถูก พร้อมหัวเราะเยาะเสียงดัง
ลู่เซิ่งเลิกคิ้วเล็กน้อย จำคนคนนี้ได้ เป็นหวังผิงที่มีพิภพเล็กแค่ห้าพันตารางกิโลเมตรตอนปลุกพลังครั้งนั้นเอง
พิภพที่เล็กขนาดนี้ ทรัพยากรกับพื้นที่น่าอยู่ก็มีน้อยมาก ไม่คิดเลยว่าจะพัฒนาชนเผ่างูมนุษย์ได้ถึงสามพันคน…
วีรชนทั่วหล้า ช่างดั่งปลาตกน้ำข้ามฝั่งคับคั่ง!
“แกมาร้องอยู่ได้! ถ้าไม่ใช่เพราะแกไปแต่งเข้าสกุลหลิน พิภพเล็กของแกจะพัฒนาได้ขนาดนี้? เทพเจ้างั่งไส้กรอก!” คนที่ถูกสวนกลับรู้สึกไม่พอใจ จึงเยาะเย้ยกลับไปทันที
สี่ตระกูลใหญ่แห่งเมืองหลินไห่ สกุลหลินเป็นหนึ่งในนั้น