ภายในห้องส่วนตัวหมายเลข 307 ของโรงแรมซิงเหอ ทุกคนตกอยู่ในภวังค์แห่งความคิด
ในฐานะผู้มอบพิกัดโลกให้ เจาหมิงเจี้ยนจะได้ส่วนแบ่งมากที่สุดก็ไม่ใช่ปัญหา แต่พวกเขาก็ต้องทำความเข้าใจเรื่องหนึ่งให้ชัดเจนด้วย นั่นคือทรัพยากรที่เหลืออยู่นั้นคุ้มค่าพอที่จะเปิดทางผ่านโลก และส่งประชากรของตนเข้าไปค้นหาหรือไม่?
โลกที่ถูกปกคลุมด้วยละอองพิษ ทัศนวิสัยลดลงอย่างมาก การที่ประชากรจะเข้าไปสำรวจภายในนั้นยากลำบากอย่างยิ่ง ประชากรธรรมดาที่ยังไม่บรรลุขั้น หากเข้าไปเพียงไม่กี่นาทีก็คงสิ้นชีพเพราะพิษ
มีเพียงประชากรที่บรรลุขั้นแล้ว มีร่างกายแข็งแกร่ง จึงจะก้าวไปในพื้นที่ที่ละอองพิษปกคลุมได้ แต่เมื่อเวลาผ่านไปนานขึ้น พิษซึมเข้าร่างกายก็ยังทำให้ประชากรเสียชีวิตอยู่ดี
ตอนนี้เป็นช่วงเริ่มต้นของการพัฒนา จำนวนประชากรผู้บรรลุขั้นนั้นสำคัญมาก
"ท่านเจ้า พิษของโลกป่าเถื่อนนี่รุนแรงระดับไหน ถ้าสิ่งมีชีวิตขั้นหนึ่งใช้โอสถถอนพิษระดับ D จะอดทนได้นานเท่าใด?" หลังจากครุ่นคิดสั้น ๆ ซูอวิ๋นก็เป็นคนแรกที่ตั้งคำถามขึ้น
"หากอยู่ในพื้นที่แกนกลาง สิ่งมีชีวิตขั้นหนึ่งใช้โอสถถอนพิษวันละเม็ด จะคงอยู่ได้ประมาณหนึ่งเดือน แต่ถ้าอยู่นอกแกนกลาง ก็จะทนได้อย่างมากสามวัน หากพ้นเวลาแล้วยังไม่ถอยออกมา ประชากรก็จะตายเพราะพิษ"
เจาหมิงเจี้ยนตอบเร็วมาก เห็นได้ชัดว่าก่อนหน้านี้เขาเองก็ส่งประชากรเข้าไปลองมาแล้ว
"หนึ่งเดือนนะ... ก็ยังพอไหว อย่างไรเสียทรัพยากรระดับสูงของพิภพเล็กส่วนใหญ่ก็รวมกันอยู่ในพื้นที่แกนกลาง ขอแค่เราส่งประชากรเข้าไปเป็นรุ่น ๆ ผนึกกำลังกัน สิบวันครึ่งเดือนก็อาจจะสำรวจแกนกลางได้หมด" หลี่เจียซินครุ่นคิดแล้วรู้สึกว่าเข้าที