แม้โลกความจริงจะผ่านไปเพียงไม่กี่ชั่วโมง ทว่าในพิภพเล็ก นับตั้งแต่รอยแยกเปิดออก เหล่าอสูรกายบุก ผ่านไปได้กว่าหนึ่งเดือนแล้ว
หลงซึ่งใช้ร่างบังเกราะให้อวี่โจ่วจากการโจมตีของหมาป่าอสูรขั้นสอง บาดเจ็บสาหัส ตอนกำลังรักษา ก็ใกล้ดับสูญเต็มที
ที่ฝืนลมหายใจไว้ได้ ก็เพื่อพูดประโยคสุดท้ายกับอวี่โจ่ว
"อวี่โจ่วเอ๋ย... เจ้าเป็นเด็กดี ชอบมีปณิธานยิ่งใหญ่ พรสวรรค์ล้ำเลิศ แต่แค่กๆ... เจ้ายังเด็กเกินไป ทำอะไรยังไม่หนักแน่นพอ ต่อไปเมื่อดูแลเมืองกำแพงดำ ต้องฟังคำลุงสวี่ของเจ้าให้มาก..."
"อนาคตของเมืองกำแพงดำ ฝากไว้กับเจ้า!"
เมื่อสั่งเสียความปรารถนาสุดท้าย ชายชราวัยหกสิบห้าปีท่านนี้ก็หายใจเฮือกสุดท้าย ปิดตาลงอย่างสงบ ไม่ลืมขึ้นอีกเลย
ส่วนอวี่โจ่วที่อยู่ข้างๆ นั้นร้องไห้จนเป็นคนน้ำตานองหน้า
"ท่านวางใจเถิด ข้าจะต้องทำให้เผ่ากุยป๋าดีขึ้นเรื่อยๆ!"
หลังจากวันนั้น อวี่โจ่วก็เปลี่ยนเป็นคนละคน สะบัดคราบความไร้เดียงสา กลับหนักแน่นและสุขุมยิ่งขึ้น นำเผ่าพัฒนาไปอย่างมั่นคง
ลู่เซิ่งผู้เห็นเหตุการณ์ทุกอย่าง พยักหน้า นี่คือการเติบโตที่เขาต้องการ
สวรรค์จะมอบภารกิจใหญ่หลวงแก่ใคร ก็จะต้องบั่นทอนจิตวิญญาณเขา ให้กรำศึกตรากตรำ... ในฐานะผู้นำเผ่า นี่คือการฝึกฝนที่จำเป็น
หลังจากสอดส่องดูพิภพเล็กอยู่สักพัก ลู่เซิ่งก็ถอนจิตกลับมา เปิดสมองกลข้อมือ แล้วเริ่มค้นหาข้อมูล
การประลองจริงคราวนี้ เขาได้บทเรียนไม่น้อย ค้นพบข้อบกพร่องของตนเองหลายประการ
ประการแรกคือความบกพร่องด้านวิทยายุทธ