ในขณะที่ลู่เซิ่งกำลังจดจ่ออยู่กับสงครามในอาณาจักรเทพ ภายในสนามแข่งขันที่สามซึ่งสำนักงานการศึกษาเมืองหลินไห่จัดไว้ เกิดความโกลาหลขึ้นในกลุ่มของห้องเรียนพิเศษสองของโรงเรียนมัธยมต้นหนึ่ง
"เหล่าสือ ดูบนเวทีเร็ว!"
"เป็นอะไร?"
"ไม่ต้องถาม ดูไปเถอะ!"
เจาหมิงเจี้ยนเบิกตากว้าง จ้องไปที่จอใหญ่ด้านหน้าอย่างไม่วางตา พร้อมกับใช้ฝ่ามือตบไหล่คนข้างตัวอย่างบ้าคลั่ง
"ได้ๆๆ อย่าตบแล้ว จะตายอยู่แล้ว!" ซูอวิ๋นเพิ่งจบสงครามในอาณาจักรเทพได้ไม่นาน กำลังนับความเสียหายหลังสงครามอยู่ ถูกตบจนทนไม่ไหว จึงจำใจมองไปที่เวที
แต่ในวินาทีถัดมา ร่างกายของเขาก็แข็งทื่อไปทันที สีหน้าบนใบหน้าเกินกว่าเจาหมิงเจี้ยนเสียอีก ปากอ้าค้างเป็นรูปตัว O
"บ้าจริง นั่นพลเมืองของลู่เซิ่งหรือไง? กองทัพที่ประกอบด้วยสิ่งมีชีวิตขั้นสองสามแสนตน แต่ละตนอย่างน้อยก็มีอาวุธระดับ F ประจำกาย!"
"แล้วยังมีสิ่งมีชีวิตขั้นสาม ผู้เฒ่าแก่นทองคำ ล้อเล่นหรือเปล่า?"
"ให้ตายเถอะ เจียซิน นายเดาได้จริงๆ ด้วย ไอ้ลู่เซิ่งนี่ไม่ซื่อเลย ก่อนหน้านี้แกล้งทำเป็นอ่อนแอ รอจังหวะเล่นงานเราในการแข่งขันใหญ่ครั้งนี้ชัดๆ!"
หลินเฮ่อและหลี่เจียซินเมื่อรู้ข่าวนี้ก็มองไปที่ภาพบนเวที ดวงตาเต็มไปด้วยความตกตะลึง
เมื่อสองเดือนก่อนในการสำรวจพิภพที่เต็มไปด้วยละอองพิษ จำนวนทหารและความแข็งแกร่งของฝ่ายเขายังด้อยกว่าพวกเขาอยู่หลายขุม แต่ตอนนี้กลับทิ้งห่างพวกเขาอย่างสิ้นเชิง!
กองทัพขนาดใหญ่สามแสนตน บวกกับนักรบกริฟฟินห้าหมื่นคน พอจะบดขยี้พิภพเล็กของพวกเขาได้โดยไม่ต้องออกแรงเลย!