ตื่นมาแล้วก็ไม่หนาวแล้วเหรอ?
ความคิดหนึ่งวาบผ่านสมองของหลินชู แต่ไม่นานก็ถูกความเจ็บปวดกลืนหายไปอีกครั้ง
เธออยากคิดให้ละเอียดกว่านี้ ทว่ากลับมีเสียงไขกุญแจเปิดประตูดังขึ้นตรงหน้า
คุณป้าผมหยิกเปิดประตูบ้านของตัวเองแล้วเบี่ยงตัวหลบ เปิดทางให้คนเดินผ่าน ก่อนจะดึงหลินชูเข้าไปด้านใน
อุณหภูมิในบ้านสูงกว่าโถงทางเดินราวสิบกว่าองศา นิ้วมือของหลินชูที่แข็งเกร็งเพราะความหนาวเริ่มกลับมามีความรู้สึกอย่างช้า ๆ
“มาเถอะ หลานสาวคนโต พอดีพี่ชายเธอไม่อยู่บ้าน เธอก็ไปอยู่ห้องเขาแล้วกัน”
หลินชูเดินตามแรงดึงของอีกฝ่ายเข้าไปด้านใน
นี่เป็นห้องชุดสามห้องนอนขนาดเล็กบนชั้น 2 ของอาคารพักอาศัย
ห้องรับแขกไม่ใหญ่ ราว 10 ตารางเมตร ห้องนอนทางซ้ายมือปิดประตูสนิท
ส่วนทางขวามีห้องนอน 2 ห้องที่เปิดประตูอยู่ ทั้งคู่หันไปทางทิศใต้
คุณป้าผมหยิกปิดประตูบ้าน เปลี่ยนเป็นรองเท้าแตะผ้าลินินสีน้ำเงิน แล้วหยิบรองเท้าแตะสีชมพูแบบเดียวกันมาให้หลินชูด้วย
“คู่นี้ให้เธอใส่ เดิมทีซื้อไว้ให้น้องสาวเธอ แต่เจ้าตัวไม่ชอบแบบนี้ เลยวางทิ้งไว้”
คุณป้ายิ้มแย้ม วางรองเท้าแตะไว้ตรงหน้าเธอ
หลินชูถอดรองเท้ากีฬาของตัวเอง เปลี่ยนเป็นรองเท้าแตะสีชมพู แล้วปล่อยให้คุณป้าจูงไปยังห้องนอนฝั่งใต้
ห้องนอนทั้ง 2 ห้องทางฝั่งใต้มีระเบียง
ระเบียงทั้งคู่ไม่ได้เชื่อมถึงกัน
ระเบียงหนึ่งเป็นระเบียงใหญ่ทางทิศใต้ มีเครื่องซักผ้าและอ่างซักผ้า ส่วนอีกระเบียงเป็นระเบียงเล็กทางทิศตะวันตก