【ผู้รอดชีวิตหลินชู ยินดีต้อนรับสู่วันสิ้นโลกไร้ที่สิ้นสุด ระบบหมายเลข 32588 พร้อมให้บริการคุณอย่างเต็มที่】
【ติ๊ง——】
【ตรวจพบว่าผู้รอดชีวิตหลินชูฟื้นคืนสติแล้ว ภารกิจมือใหม่เริ่มต้นขึ้น กรุณาหาประตูหนึ่งบานภายใน 30 นาที แล้วใช้กุญแจที่ระบบมอบให้เพื่อจัดตั้งที่พักพิง】
【นับถอยหลังการคุ้มครองมือใหม่: 60 วินาที เริ่มนับถอยหลัง กรุณาเริ่มภารกิจหลังนับถอยหลังสิ้นสุด โปรดทราบว่าเมื่อหมดเวลา เกราะคุ้มครองมือใหม่จะหมดฤทธิ์ กรุณาปกป้องตัวเองและพยายามเอาชีวิตรอด】
ทันทีที่หลินชูฟื้นคืนสติ เสียงสังเคราะห์ก็ดังขึ้นในหัว
วันสิ้นโลกไร้ที่สิ้นสุดงั้นเหรอ?
หลินชูลืมตาขึ้นช้า ๆ แสงแดดเจิดจ้าทำให้เธอยกมือขึ้นบังดวงตาโดยไม่รู้ตัว
หลังจากปรับสายตาอยู่สองสามวินาที เธอจึงมองเห็นสภาพแวดล้อมรอบตัวชัดเจน
ตอนนี้เธอนอนอยู่กลางถนน รอบกายมีเกราะโปร่งใสรูปโดมครอบอยู่ชั้นหนึ่ง แสงแดดส่องกระทบจนเห็นประกายแสงไหลวูบวาบอยู่ราง ๆ
บนถนนสายนี้ ในระยะที่เธอมองเห็น มีคนที่ตกอยู่ในสภาพเดียวกับเธออย่างน้อยสิบคน บางทีควรเรียกพวกเขาว่าผู้รอดชีวิต
พวกเขาบังแสงแดดจ้าด้วยมือเช่นเดียวกับเธอ แววตาที่เพิ่งลืมขึ้นเผยความงุนงงอยู่หลายส่วน
รอบ ๆ มีซอมบี้เดินเร่ร่อนอยู่ประปราย
ที่มีมากกว่านั้นคือชิ้นส่วนศพที่กระจัดกระจายเกลื่อนถนน แทบปกคลุมพื้นจนหมด แทบไม่มีที่ให้เหยียบอย่างปลอดภัย
ไม่รู้ว่าวันสิ้นโลกที่นี่ปะทุขึ้นมานานแค่ไหนแล้ว ซอมบี้ที่เดินเร่ร่อนดูเหมือนจะไม่ได้กินอะไรมานาน จึงได้แต่กัดกินพวกเดียวกันที่ตายไปแล้ว ซึ่งนอนจมกองเลือดและเนื้อเละซ้ำแล้วซ้ำเล่า
พื้นเต็มไปด้วยคราบเลือด เศษเสื้อผ้า และ...กระดูกขาวโพลน
“อ๊า——”
หลินชูหันไปทางต้นเสียงทันที เห็นเด็กสาวผมทวินเทลคนหนึ่งที่เพิ่งลืมตากรีดร้องเมื่อมองเห็นภาพตรงหน้า
ชั่วพริบตาต่อมา ซอมบี้ที่ก่อนหน้านี้เดินเร่ร่อนไปอย่างไร้จุดหมายก็พุ่งตรงเข้าหาเด็กสาวผมทวินเทลที่ส่งเสียงกรีดร้อง
หลินชูขมวดคิ้วอย่างอดไม่ได้
ดูท่าซอมบี้ที่นี่จะไม่ต่างจากในหนัง พวกมันใช้เสียงระบุตำแหน่ง
เสียงกรีดร้องของเด็กสาวผมทวินเทลเปิดเผยตำแหน่งของตัวเอง และเผยตำแหน่งของผู้รอดชีวิตที่อยู่รอบตัวเธอด้วย
ทุกคนไม่รู้จักนิสัยของซอมบี้ ไม่รู้ว่าหากซอมบี้เดินผ่านพวกเขา มันจะหยุดแล้วหันมาโจมตีหรือไม่
หลินชูเหลือบมองตัวเลขนับถอยหลังในหัว
45 วินาที, 44 วินาที...
เกราะคุ้มครองยังอยู่
ตอนนี้มือเปล่าทั้งสองข้าง เธอต้องฉวยโอกาสก่อนที่เกราะคุ้มครองจะหมดฤทธิ์ หาอาวุธป้องกันตัวที่เหมาะมือ และวางแผนเส้นทางหลบหนีให้เรียบร้อย
“หุบปาก!” ชายวัยกลางคนหัวล้านกลางกระหม่อมที่อยู่ใกล้หลินชูตวาดใส่เด็กสาวผมทวินเทล “ไม่เห็นหรือไงว่าแกเรียกสัตว์ประหลาดพวกนั้นมาแล้ว?!”
เด็กสาวผมทวินเทลได้สติ คราวนี้ถึงสังเกตเห็นว่าคนหลายคนที่อยู่ใกล้ ๆ และตกอยู่ในสภาพเดียวกับเธอกำลังจ้องมองอย่างไม่พอใจ เห็นได้ชัดว่ากำลังโทษเธอที่เรียกสัตว์ประหลาดมา
เธอรีบยกมือปิดปาก น้ำตากลับไหลลงมาไม่หยุด
“ที่นี่ที่ไหนกัน ทำไมพวกเราถึงมาอยู่ที่นี่ได้? เมื่อกี้ฉันกำลังทำกับข้าวอยู่ที่บ้านชัด ๆ...”
ตอนนั้นเองทุกคนถึงสังเกตเห็นวัตถุโลหะสะท้อนแสงอยู่ข้างมือเธอ พอมองให้ดีจึงพบว่ามันคือทัพพีพลิกอาหาร
หลินชูอดอิจฉาไม่ได้ ทัพพีพลิกอาหาร...เป็นอาวุธหายากในตอนนี้เลย
ก่อนหมดสติ เธอกำลังวิ่งออกกำลังกายตอนเช้า สิ่งที่ติดตัวมีเพียงกระเป๋าคาดเอวแบบแนบเนียนหนึ่งใบ
ที่บอกว่าแนบเนียนก็เพราะกระเป๋าคาดเอวทั้งใบทำเหมือนเข็มขัด มีความกว้างสม่ำเสมอและบางแนบไปกับเอว มองผ่าน ๆ คล้ายเข็มขัดเส้นหนึ่ง
ข้างในไม่มีอะไรเลย นอกจากโทรศัพท์มือถือกับกุญแจ และขวดน้ำเล็ก ๆ ขนาดเท่าฝ่ามือที่ห้อยอยู่ด้านบน
จริงสิ กุญแจ!
หลินชูก้มมอง เห็นกุญแจสีเงินแปลกตาดอกหนึ่งอยู่ข้างมือ
หลังจากเก็บมันขึ้นมา เสียงสังเคราะห์ในหัวก็ดังขึ้นอีกครั้ง
【กุญแจที่พักพิง: เสียบเข้ากับประตูที่ยังไม่มีผู้ครอบครองบานใดก็ได้ เพื่อเปิดใช้งานที่พักพิง
โปรดทราบ ผู้รอดชีวิตแต่ละคนมีได้เพียงหนึ่งดอก กรุณาเก็บรักษาให้ดี】
หลินชูสอดกุญแจไว้ในช่องด้านในของกระเป๋าคาดเอว
เหลือเวลาอีก 30 วินาที
เธอเริ่มมองหาอาวุธที่เหมาะมือบนพื้น พร้อมกับจดจำสภาพแวดล้อมรอบตัวอย่างรวดเร็ว
ไม่นาน เธอก็เห็นเศษเหล็กขึ้นสนิมชิ้นหนึ่งบนพื้น
ขอบเศษเหล็กม้วนงอขึ้นมา คงเกิดจากการใช้ฟันของแข็ง
เศษเหล็กสั้นเกินไป หากอยากใช้มันทำร้ายซอมบี้ก็ต้องเข้าใกล้พวกมัน ซึ่งเพิ่มความเสี่ยงที่จะถูกกัดขึ้นอย่างมาก
แถมยังบาดมือได้ง่าย คราบสนิมมากมายขนาดนั้น โอกาสติดบาดทะยักสูงมาก
ไม่คุ้ม
ขณะที่สายตาของเธอกำลังจะเลื่อนออกจากเศษเหล็ก เธอก็รู้สึกได้ว่ามีสายตาคู่หนึ่งจับจ้องมาที่ตัวเอง
เธอเงยหน้า สบตากับชายหัวล้านกลางกระหม่อมที่อยู่ไม่ไกล
ชายคนนั้นมองหลินชู แล้วมองเศษเหล็กที่อยู่ไม่ไกล
ดูเหมือนกำลังเตือนเธออยู่
หลินชูเบือนสายตาไปทางอื่นอย่างแนบเนียน ประกายแวววาววูบไหวอยู่ในดวงตา
เธอเลือกอาวุธที่เหมาะกับตัวเองไว้แล้ว
“ซู่ซ่า ซู่ซ่า”
ซอมบี้ที่อยู่ใกล้เข้ามาถึงข้างตัวหลินชูในพริบตา ฝีเท้าที่เคยรวดเร็วชะงักลงเล็กน้อย
หลินชูกลั้นหายใจ
เกราะคุ้มครองเหลืออีก 15 วินาที
เธอรู้ว่าตอนนี้ซอมบี้ทำร้ายเธอไม่ได้
แต่ถ้าถูกพบเข้า ซอมบี้ที่เหลือซึ่งยังไม่ได้วิ่งไปหาเด็กสาวผมทวินเทลจะมารวมกันรอบตัวเธอ ทำให้หนีได้ยากขึ้น
ซอมบี้ตรงหน้าหยุดชะงักไปครึ่งวินาที สุดท้ายก็ยังวิ่งต่อไปหาเด็กสาวผมทวินเทล
ด้านหลังมันยังมีซอมบี้อีกสิบกว่าตัวที่วิ่งตามเส้นทางเดียวกัน
พวกมันโซเซผ่านข้างตัวหลินชู บางตัวยังชนเกราะคุ้มครองของเธอ ทิ้งคราบเลือดสีแดงคล้ำไว้บนเกราะโปร่งใส
ใบหน้าของเด็กสาวผมทวินเทลซีดเผือด เธอกำด้ามทัพพีพลิกอาหารแน่น กัดริมฝีปากล่างจนขาวซีด ดวงตาคู่หนึ่งมองซอมบี้ที่ค่อย ๆ ล้อมเข้ามาอย่างลนลาน ขณะเดียวกันก็ส่งสายตาอ้อนวอนให้ผู้รอดชีวิตรอบตัว
แต่ทุกคนก็เอาตัวเองแทบไม่รอดแล้ว
ซอมบี้ที่เข้ามาล้อมมีมากเกินไป รอบตัวผู้รอดชีวิตแทบทุกคนมีซอมบี้ที่ตามมาทีหลัง เว้นแต่รอบตัวเด็กสาวผมทวินเทล
ทุกคนกำลังคิดหาวิธีเอาตัวรอด ไม่มีใครสนใจเธอ
หลินชูเองก็เบือนสายตาไปเช่นกัน
สายตาของเธอตรึงอยู่กับ “อาวุธ” ที่เลือกไว้แล้ว ส่วนหนึ่งของสมาธิจับจ้องตัวเลขนับถอยหลังในหัว
5
4
3
2
1
หนี!
ทันทีที่เกราะโปร่งใสหายไป หลินชูก็พุ่งตัวออกไปราวกับลูกธนู ก้มตัวลอดผ่านช่องว่างระหว่างซอมบี้สองตัว มือขวายื่นออกไปคว้าสิ่งหนึ่งบนพื้น
สิ่งที่สัมผัสได้คือความเปียกเหนียว น่าขยะแขยงอยู่บ้าง แต่หลินชูรู้ว่าอาวุธอยู่ในมือแล้ว
แม้หลินชูจะพยายามลดเสียงให้มากที่สุดแล้ว แต่การวิ่งบนพื้นซึ่งเต็มไปด้วยคราบเลือดและเศษเนื้อก็เลี่ยงไม่ได้ที่จะเกิดเสียง “แฉะ ๆ”
ซอมบี้รอบตัวหันเหทิศทางทันที พุ่งเข้าใส่หลินชู
หลินชูสะบัดมือกลับ เหวี่ยงอาวุธเปียกเหนียวในมือด้วยแรงเต็มสิบส่วน ฟาดเข้ากลางหน้าผากของซอมบี้ที่อยู่ใกล้ที่สุดอย่างแม่นยำ ท่วงท่าคล่องแคล่วเด็ดขาดราวกับเคยฆ่าคนมานับไม่ถ้วน
“พรวด——”
สมองสีแดงปนขาวกระเซ็นเปื้อนใบหน้าหลินชู
ซอมบี้ที่ถูกทุบหัวแหลกทรุดฮวบลงกับพื้น
ในตอนนั้นเอง ผู้รอดชีวิตคนหนึ่งบังเอิญหันมาทางนี้ อดทึ่งไม่ได้ว่าหลินชูโชคดีจริง ๆ ถึงหาไม้เบสบอลอันใหญ่ขนาดนี้เจอ...
ไม่สิ ไม่ใช่ไม้เบสบอล!
ผู้รอดชีวิตที่บังเอิญหันมามองเบิกตากว้างขึ้นเรื่อย ๆ
ในมือของเด็กสาวที่ดูบอบบางคนนั้น มีไม้ยาวที่ปลายด้านหนึ่งนูนขึ้นมาสิบกว่าฝ่ามือ เป็นปุ่มนูนที่ทำให้เธอฟาดหัวซอมบี้แตกได้ในการโจมตีครั้งเดียว
ไม้ยาวนั้นไม่ใช่ทรงกระบอกเรียบสม่ำเสมอ คราบเลือดสีแดงคล้ำเปื้อนอยู่ทั่ว เผยสีเทาขาวจาง ๆ ออกมาราง ๆ
นั่นไม่ใช่ไม้ยาว แต่มันคือกระดูก! กระดูกที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้น! ดูจากรูปทรงแล้วเหมือนกระดูกต้นขา!
บนกระดูกต้นขานั้นยังมีเศษเนื้อติดอยู่เส้นหนึ่ง ซึ่งยังไม่ถูกกัดกิน
อ้วก——
ผู้รอดชีวิตที่เห็นหลินชูใช้กระดูกต้นขาเป็นอาวุธแทบจะอาเจียนออกมาโดยสัญชาตญาณ แต่เขาไม่มีเวลาจะอาเจียนแล้ว
เพราะเกราะคุ้มครองของเขาหายไปพอดี
เขาไม่มีเวลาคิดมาก คว้ากระดูกชิ้นหนึ่งข้างตัวขึ้นมา แล้วเลียนแบบหลินชู ฟาดใส่หัวซอมบี้
ไม่ถึงกับหัวแตก ฟาดพลาดไป
ชายคนนั้นถึงได้รู้ว่าเด็กสาวที่ดูบอบบางคนนั้นเก่งกว่าที่เขาคิดไว้เสียอีก
การฟาดหัวให้แตกในการโจมตีครั้งเดียวเป็นทักษะที่ต้องอาศัยฝีมือจริง ๆ
ส่วนหลินชูจัดการซอมบี้สามตัวรอบตัวด้วยการทุบหัวแตกหมดแล้ว
แขนขา ใบหน้า และร่างกายของเธอเปื้อนของเหลวสีแดงปนขาว
กลิ่นคาวเหม็นอบอวลอยู่ตรงปลายจมูก แต่เธอไม่มีเวลาหยุดทำความสะอาด
การต่อสู้กับซอมบี้สามตัวเมื่อครู่ดึงดูดซอมบี้ไม่กี่ตัวที่ยังไม่ได้วิ่งไปหาเด็กสาวผมทวินเทลมาแล้ว
หลินชูหลบเลี่ยงไม่ได้
ตอนนี้พวกเขาอยู่ตรงทางเข้าของอุทยานเทคโนโลยี ประตูเหล็กใหญ่ด้านหลังอุทยานหลุดออกมาล้มอยู่บนพื้น ซี่รั้วเหล็กหลายซี่ถูกซอมบี้หักด้วยมือเปล่า เลือดเปรอะเปื้อนเต็มไปหมด ไม่เหลือสภาพความเป็นประตูอีกแล้ว
หากอยากหาประตูเพื่อตั้งที่พักพิง เธอต้องวิ่งเข้าไปในอาคารสำนักงานของอุทยานเทคโนโลยี
ช่วงเวลา 60 วินาทีที่ได้รับการคุ้มครองเมื่อครู่ เธอวางแผนเส้นทางไว้เรียบร้อยแล้ว แต่เส้นทางนี้ต้องผ่านบริเวณใกล้เด็กสาวผมทวินเทล ซึ่งตอนนี้มีซอมบี้อยู่มากที่สุด
หลินชูไม่ลังเล ออกวิ่งไปตามเส้นทางที่กำหนดไว้
ระหว่างทาง ซอมบี้หลายตัวถูกเสียงฝีเท้าของเธอดึงดูดให้หันมาตาม
ไม่นานก็มีซอมบี้กลุ่มเล็ก ๆ ไล่ตามหลังเธอมา
เด็กสาวผมทวินเทลกำลังเหวี่ยงทัพพีพลิกอาหารอยู่ท่ามกลางฝูงซอมบี้
ทัพพีทำจากเหล็ก แม้เธอจะเหวี่ยงอย่างไร้ทิศทาง แต่ก็ยังฟาดโดนซอมบี้ที่พุ่งเข้าใส่ได้หลายตัว
น่าเสียดายที่ไม่โดนจุดสำคัญ พวกซอมบี้สะบัดแขนแล้วพุ่งเข้าหาเธออีกครั้งอย่างรวดเร็ว
ซอมบี้ที่พุ่งเข้ามาอ้าปากกว้าง มีของเหลวไม่ทราบชนิดไหลย้อย อีกเพียงนิดเดียวก็จะงับแขนที่เธอยกขึ้นบังตัว “พรวด——” เสียงทึบดังขึ้น ปากของซอมบี้ยังไม่ทันหุบ มันก็ล้มลงตรงหน้าเธอราวกับถูกกดปุ่มหยุด
“ยืนบื้อทำไม ยังไม่รีบหนีอีก?”
ขณะที่เด็กสาวยังยืนตะลึง เสียงเย็นเยียบเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น คล้ายฉีดยากระตุ้นสติ ทำให้สมองที่พร่าเลือนของเธอกลับมาแจ่มชัดทันที
ใช่แล้ว หนี!
เธอเงยหน้าขึ้น เห็นเพียงแผ่นหลังของเด็กสาวที่เพิ่งช่วยเธอไว้
ผมสั้นที่ตัดอย่างคล่องแคล่วทำให้ดูปราดเปรียว ในมือถือ “กระบอง” ที่ชุ่มไปด้วยของเหลวสีแดงปนขาว แทบทุกครั้งที่โจมตีก็เข้าเป้า เปิดทางเลือดฝ่าฝูงซอมบี้ที่กรูกันเข้ามาไม่หยุด
เด็กสาวผมทวินเทลกำทัพพีพลิกอาหารแน่น แล้ววิ่งตามไป
หลินชูเหวี่ยงกระดูกต้นขาในมือ ก้าวเท้ามั่นคง มุ่งหน้าไปยังอาคารสำนักงานหมายเลข 6 ที่อยู่ไม่ไกล
ซอมบี้ในอาคารสำนักงานถูกเสียงด้านนอกดึงดูด พวกมันโซเซกรูกันออกมา
แม้หลินชูจะถือกระดูกต้นขาแข็ง ๆ อยู่ในมือ แต่การจัดการซอมบี้ก็ยังลำบากอยู่บ้าง
เมื่อเห็นซอมบี้สามตัวกำลังประกบโจมตีจากด้านหน้าและด้านหลัง หลินชูก็ขมวดคิ้ว ยกเท้าเตะซอมบี้ทางซ้ายกระเด็น มือหนึ่งยกกระดูกต้นขาฟาดหัวซอมบี้ทางขวาแตกอย่างฉับไว กำลังจะหันกลับไปจัดการซอมบี้ด้านหลังขวา พลันได้ยินเสียง “เคร้ง——”
เสียงกระทบดังแหลม
ทัพพีพลิกอาหารฟาดลงบนหัวซอมบี้ด้านหลังขวา ทำให้มันถอยไปสองก้าว
ดวงตาของเด็กสาวผมทวินเทลแดงก่ำ เธอกัดฟันแน่นก่อนเหวี่ยงอาวุธฟาดไปเมื่อครู่
หลินชูได้โอกาสหายใจ จึงคว้าแขนเธอแล้วลากพุ่งไปข้างหน้าสองก้าวทันที
ทั้งสองคนพุ่งเข้าทางประตูด้านข้างของอาคารสำนักงาน
หลินชูเหลือบมองตัวเลขนับถอยหลังในหัว
เหลืออีก 16 นาที 48 วินาที
เธอต้องหาประตูหนึ่งบานและจัดตั้ง “ที่พักพิง” ที่ระบบพูดถึงให้ได้ก่อนหน้านั้น
ไม่อย่างนั้น เธออาจต้องอยู่ร่วมกับซอมบี้ในสภาพแวดล้อมแบบนี้
แต่เท่าที่มองเห็น ประตูทุกบานพังยับเยิน ดูเหมือนซอมบี้จะพังกลอนประตูจนเสียหาย ปิดไม่สนิท
หลินชูก้าวเข้าไป หยิบกุญแจที่ระบบมอบให้จากกระเป๋าคาดเอว
【ผิดพลาด ผิดพลาด! ตรวจไม่พบประตูที่ปิดได้ ไม่เข้าเงื่อนไขการจัดตั้งที่พักพิง】
เสียงเตือนดังขึ้นในหัวของหลินชูทันที
เด็กสาวผมทวินเทลที่อยู่ไม่ไกลด้านหลังก็หยิบกุญแจออกมาลองเช่นกัน
ไม่นาน สีหน้าผิดหวังก็ปรากฏบนใบหน้าของเธอ
“หาใหม่”
หลินชูเหวี่ยงกระดูกต้นขาฟาดซอมบี้ที่พุ่งเข้ามาล้มลง แล้วเดินนำเข้าไปด้านใน ทว่าเพิ่งก้าวไปได้สองก้าว ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าหลายเสียงดังมาจากด้านนอกอาคารสำนักงาน
ผู้รอดชีวิตคนอื่น ๆ ตามมาทันแล้ว
“ระบบเฮงซวยนี่ กุญแจเล็กแค่นั้น เผลอแป๊บเดียวก็หายแล้ว ซวยชะมัด!”
“ฉันเห็นผู้หญิงสองคนข้างหน้าเหมือนจะเก็บกุญแจได้ พวกเราบุกเข้าไปแย่งก็จบแล้ว!”
“ผู้หญิงผมสั้นคนนั้นดูรับมือยาก แย่งของผู้หญิงผมทวินเทลก่อน”
“ชิ ต่อให้รับมือยากแล้วจะทำไม? พวกเธอก็แค่ผู้หญิงสองคน”
หลินชูหรี่ตาลง เด็กสาวผมทวินเทลที่ยืนข้าง ๆ เบิกตากว้าง แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
สถานการณ์ของพวกเธอตอนนี้เรียกได้ว่าถูกขนาบจากทุกด้าน
ข้างหน้ามีประตูพัง ๆ กับซอมบี้ที่เดินเร่ร่อน ข้างหลังมีผู้รอดชีวิตที่จ้องกุญแจในมือพวกเธอไม่วางตา
แต่สีหน้าของหลินชูยังคงสงบนิ่ง
เธอใช้มือหนึ่งเหวี่ยงซอมบี้ตรงหน้าให้กระเด็น แล้วก้าวยาว ๆ มุ่งหน้าไปยังทางเดินด้านหน้า
ตรงนั้นมีป้ายห้องน้ำ
เด็กสาวผมทวินเทลเห็นดังนั้นก็ขบฟัน ก่อนวิ่งตามไป
ในห้องน้ำไม่มีซอมบี้อย่างที่คิด มีเพียงประตูห้องส้วมเรียงรายหลายบาน
ประตูห้องส้วมก็นับเป็นประตูเหมือนกัน
หลังตรวจดูเรียบร้อย หลินชูก็ปิดประตูห้องส้วมบานสุดท้าย แล้ววางกุญแจลงไป
【ติ๊ง——ตรวจพบประตูที่ปิดได้ สามารถจัดตั้งที่พักพิง กรุณายืนยันว่าจะจัดตั้งทันทีหรือไม่】
【โปรดทราบ หลังยืนยันการจัดตั้งแล้ว จะไม่สามารถเปลี่ยนตำแหน่งที่พักพิงในโลกนี้ได้อีก】
ยืนยัน
หลังหลินชูเลือกเสร็จ ร่างกายก็เบาหวิวขึ้นทันที วินาทีต่อมาเธอก็พบว่าตัวเองอยู่ในพื้นที่อีกแห่งหนึ่งแล้ว