ทั้งสองกำลังคุยกันอยู่ จู่ ๆ ก็มีเสียงเคาะประตูดังมาจากด้านนอก
ป้าลิ่วลุกไปเปิดประตู พอเห็นว่าเป็นคุณยายจางก็รีบเบี่ยงตัวให้เข้ามา ก่อนถามอย่างสงสัยว่า “ป้าจาง ดึกป่านนี้แล้วมาทำไมคะ เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า”
คุณยายจางพูดอย่างร้อนใจ “ลานจือ วันนี้ฉันได้รับจดหมายกับพัสดุใบใหญ่จากชิงเยวี่ย”
“เด็กคนนั้นเขียนในจดหมายว่าจะแต่งงานแล้ว ฉันเลยร้อนใจมาก ไม่รู้ว่าชิงเยวี่ยเกิดเรื่องอะไรขึ้นที่ชนบทหรือเปล่า ทำไมจู่ ๆ ถึงจะแต่งงานเสียแล้ว”
ป้าลิ่วรีบบอกว่า “ชิงเยวี่ยก็เขียนจดหมายบอกคุณแล้วนี่คะ เมื่อกี้พวกเราก็กำลังคุยเรื่องนี้กันอยู่เลย”
จงกั๋วเฉียงรินน้ำให้คุณยายจางหนึ่งแก้ว พลางพูดว่า “ป้าจาง ลานจือ พวกคุณอย่ากังวลเลย ในเมื่อชิงเยวี่ยเขียนจดหมายมาบอกพวกเราทุกคน ทั้งยังส่งของมาตั้งมากมาย อย่างไรก็แปลว่าเธอเต็มใจแต่งงานแน่นอน”
คุณยายจางถอนหายใจ “ถึงจะไม่ได้ถูกบังคับ แต่ก็เร็วเกินไปแล้ว เพิ่งรู้จักผู้ชายคนนั้นได้ไม่กี่วันก็จะแต่งงานกันแล้ว”
“จริงสิ เด็กคนนี้ยังส่งเงินมาให้ฉันหนึ่งร้อยหยวนกับบัตรต่าง ๆ ด้วย”
พอได้ยินเช่นนั้น ป้าลิ่วก็เบิกตากว้างอย่างตกใจ “เงินหนึ่งร้อยหยวนเหรอคะ ยังมีบัตรอีกด้วย เด็กคนนั้นเอาเงินมากมายขนาดนี้มาจากไหน”
“เธอขายงานได้หนึ่งพันหยวน แล้วก็หลอกเงินสองพันหยวนจากหลินเว่ยเว่ย แต่ก่อนจะไปอยู่ชนบทก็ซื้อข้าวของเตรียมไว้หลายอย่าง เธอ...”
คุณยายจางประคองถ้วยน้ำ ปลายนิ้วสั่นเล็กน้อย “เงินและบัตรใส่มาในพัสดุ ไม่ได้ใส่ไว้ในซองจดหมาย คงเพิ่งนึกได้ทีหลังเลยส่งมาพร้อมกัน เด็กคนนี้ ไปอยู่ชนบทแล้วก็ยังเป็นห่วงว่าคนแก่อย่างฉันจะกินไม่อิ่ม ใส่เสื้อผ้าไม่อุ่น”