ภายในพื้นที่แห่งจิตวิญญาณเต็มไปด้วยกลิ่นอายอันเข้มข้นจริง ๆ พอเหมยฉิวถูกวางลง มันก็ราวกับมีตาข่ายที่มองไม่เห็นคอยรองรับเบา ๆ จมูกเล็ก ๆ สูดฟุดฟิด ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที ไม่มีท่าทางขลุกขลักเหมือนเมื่อครู่แล้ว กลับวิ่งเล่นไปมาอย่างสนุกสนานด้วยขาสั้น ๆ ตัวน้อย ตัวขนฟู ๆ กลิ้งไปมาบนผืนหญ้าสีเขียวเหมือนลูกบอลดำ น่ารักเหลือเกิน
หลินชิงเยวี่ยยิ้ม ๆ ตักน้ำจากบ่อน้ำมารินใส่ถ้วยที่สะอาด
เหมยฉิวได้กลิ่นน้ำ ก็รีบวิ่งมาอย่างรวดเร็ว ซุกหัวเล็ก ๆ ลงในถ้วย ดื่มอย่างเอร็ดอร่อย พุงน้อย ๆ ป่องขึ้นมาในไม่ช้า
หลินชิงเยวี่ยเอาขนมเปี๊ยะไส้เนื้อที่กินเหลือก่อนหน้านี้ให้เหมยฉิวกินอีก ดูเจ้าตัวน้อยกินอย่างเอร็ดอร่อย ใจของหลินชิงเยวี่ยก็อ่อนยวบไปหมด
เธอรู้ดีว่า กลิ่นอายแห่งพื้นที่นั้นนอกจากจะบำรุงพืชพรรณแล้ว ยังมีประโยชน์ต่อสัตว์ด้วย หากอยู่ที่นี่เป็นเวลานาน เหมยฉิวจะต้องฉลาดและเล่ห์เหลี่ยมมากกว่าหมาทั่วไปอย่างแน่นอน
พอเหมยฉิวกินอิ่มนอนหลับ กลิ้งไปกลิ้งมาบนพื้นหญ้าจนตาจะปิด หลินชิงเยวี่ยจึงอุ้มมันขึ้นมา
เจ้าตัวน้อยซุกตัวในอ้อมอกเธอ ในไม่ช้าก็ส่งเสียงหายใจอย่างสม่ำเสมอ
ออกมาจากพื้นที่แล้ว เธอวางเหมยฉิวลงในอ่างไม้ที่ปูด้วยเสื้อผ้าเก่า แล้วพูดว่า “เหมยฉิว อยู่เฝ้าบ้านให้ดี ๆ นะ รอฉันกลับมาจะทำของอร่อยให้กิน”
หลินชิงเยวี่ยมาถึงแปลงงาน หลี่หมานหมานและป้าหูมาถึงแล้ว พอเห็นหลินชิงเยวี่ยมา ก็รีบพูดว่า “ชิงเยวี่ย เธอทำเสร็จเร็วขนาดนี้ ทำไมไม่มาช้ากว่านี้อีกล่ะ”