หลินชิงเยวี่ยไม่อยากจะเสียเวลาพูดคุยกับพวกเขาอีกต่อไป เธอหยิบลูกกุญแจทองแดงจากลิ้นชักโต๊ะเขียนหนังสือ เดินไปที่กล่องไม้ที่ล็อกไว้ สอดกุญแจเข้าไปในรูกุญแจ แล้วหมุน มันดังครืดคราดออกมา
เมื่อเปิดฝากล่องออก ข้างในเรียงรายไปด้วยเครื่องประดับของแม่ทั้งหมด รวมถึงกำไลหยกขาวที่ใช้เป็นของหมั้นด้วย
"เจอแล้ว" เธอยกกำไลขึ้น โบกให้หลินเจี้ยนเย่ที่ยืนอยู่หน้าประตู แล้วพูดด้วยน้ำเสียงประชด "เห็นชัดๆ นี่ไง กำไลหมั้นระหว่างฉันกับเฉินจื่อหมิง ซ่อนอยู่ในเสื้อผ้าชั้นในของหลินเว่ยเว่ย"
"บอกหน่อยสิ หมั้นแบบนี้ยังไม่ควรถอนอีกเหรอ"
หลินเจี้ยนเย่มองดูกำไลหยกสีขาวนวล ลูกกระเดือกของเขาเลื่อนลงอย่างหนักหน่วง
"เว่ยเว่ย..." เสียงของหลินเจี้ยนเย่สั่นระริกเล็กน้อยที่ยากจะสังเกตเห็น เขามองไปที่หลินเว่ยเว่ยซึ่งหดตัวอยู่หลังหวังซิ่วหลาน "กำไลนี่... ไปอยู่ที่เธอได้ยังไง?"
หลินเว่ยเว่ยหลบสายตา นิ้วมือขยำชายเสื้อ พึมพำ "ฉัน... ฉันก็แค่สงสัย... ขอยืมมาดูสองสามวัน... อยากเห็นว่ากำไลหมั้นหน้าตาเป็นยังไง..."
"ยืม?" หลินชิงเยวี่ยหัวเราะเย็นชา ค่อยๆ เก็บกำไลหยกใส่กระเป๋าอย่างระมัดระวัง แล้วหยิบต่างหูมุกคู่ออกจากกล่องอีก — นั่นคือเครื่องประดับที่แม่โปรดปรานในวัยเยาว์ ปีที่แล้วเธอค้นทั้งบ้านก็ไม่พบ "แล้วต่างหูของแม่ฉันล่ะ? ก็เป็นเธอ"ยืม"ไปดูด้วยเหรอ? แล้วแหวนหยกเขียววงนี้ ฉันจำได้ชัดว่าเก็บไว้ในกล่องเครื่องประดับของแม่ ทำไมถึงมาอยู่ที่เธอได้?"
เธอหยิบออกมาทีละชิ้น ปิ่นทอง แม่กุญแจเงิน สร้อยลูกปัดหินโอนิกซ์... ล้วนเป็นสินสอดที่แม่ทิ้งไว้ให้เธอทั้งหมด