หลินชิงเยวี่ยถูกเขาหยอกจนหลุดหัวเราะพรืด ความเจ้าเล่ห์ที่ตั้งใจลองเชิงเขาเมื่อครู่พลันหายวับไปทันที
“คุณนี่นะ...” เธอส่ายหน้า รอยยิ้มในดวงตาปิดไม่มิด “ทำไมทำตัวเหมือนเด็กจริง ๆ เลย”
เสิ่นเช่อเห็นเธอยิ้ม ในที่สุดก้อนหินในใจก็ร่วงลงพื้น ใบหน้าเขาแดงระเรื่อขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนจะเกาหัวอย่างเขิน ๆ “ผมแค่ไม่อยากให้คุณเกิดเรื่อง”
หลินชิงเยวี่ยมองท่าทางจริงจังของเขา หัวใจพลันอ่อนยวบ เธอหยิบกล่องเหล็กบนโต๊ะขึ้นมา “ฉันเก็บของพวกนี้ไว้ให้คุณเอง พอคุณหาคู่ได้แล้วค่อยมาเอาคืนจากฉัน”
ตอนแรกเสิ่นเช่อแอบดีใจที่ในที่สุดเธอก็ยอมรับเงินและบัตรไป แต่พอได้ยินประโยคหลัง ใบหน้าก็หม่นลง ก่อนจะเอ่ยว่า “ตาม...ตามใจคุณ ยังไงผมก็ไม่เอาคืนหรอก”
เห็นท่าทางของเขาแล้ว หลินชิงเยวี่ยก็ยิ่งหัวเราะ ดวงตาและคิ้วล้วนฉาบด้วยความอบอุ่น
เธอเก็บกล่องเหล็กใส่ถุงผ้าที่พกติดตัวอย่างระมัดระวัง ที่จริงแล้วเก็บมันเข้าไปในพื้นที่ จากนั้นหยิบธนบัตรยับสองใบส่งคืนให้เขา “เก็บนี่ไว้เป็นเงินใช้จ่ายส่วนตัว ถ้าไม่พอก็บอกฉัน เดี๋ยวฉันเอามาให้”
เสิ่นเช่อไม่ได้ปฏิเสธ รับมาใส่กระเป๋า “ดี”
เสียงหูจื่อตะโกนดังมาจากห้องด้านนอก “พี่เช่อ ถ้ายังไม่ไป คืนนี้ได้ค้างที่เมืองแน่!”
“รู้แล้ว!” เสิ่นเช่อตอบรับ ก่อนหันไปหยิบหมวกฟางที่พิงอยู่ตรงมุมกำแพงมาสวมให้หลินชิงเยวี่ย “แดดแรง ใส่ไว้”
หลินชิงเยวี่ยจัดปีกหมวกแล้วเงยหน้ามองเขา “เสิ่นเช่อ วันนี้คุณกลับไหม หมานหมานกับคนอื่นยังรอฉันอยู่ที่ร้านอาหารรัฐ”