หลินชิงเยวี่ยพยักหน้า รีบเก็บหมูป่าเข้าไปในพื้นที่ แล้วยิ้มพูดว่า “หมูป่าตัวนี้พอให้พวกเรากินได้อีกนานเลย งานเลี้ยงใช้ครึ่งตัว ที่เหลือเอาไปหมักไว้ หน้าหนาวจะได้มีเนื้อกินด้วย”
“ฟังคุณทุกอย่าง” เสิ่นเช่อยิ้ม “พอแต่งงานกันแล้ว ฉันจะขึ้นเขาไปล่าสัตว์ป่ามาให้คุณกินอีก ให้คุณกับฮ่าวหรันได้บำรุงร่างกายกัน”
พอพูดถึงฮ่าวหรัน ใจของหลินชิงเยวี่ยก็อบอุ่นขึ้นมา “ดีเลย ถึงตอนนั้นเรารมเนื้อเค็มไว้เยอะๆ แล้วส่งไปให้คุณยายกับป้าลิ่วด้วย”
“ได้” เสิ่นเช่อรับคำ “เราเดินต่อไปข้างหน้าอีกหน่อย ล่าไก่ป่ากับกระต่ายป่าเพิ่มอีกสักสองสามตัว ถึงตอนนั้นอาหารในงานเลี้ยงจะได้อุดมสมบูรณ์ยิ่งขึ้น”
หลินชิงเยวี่ยไม่พูดอะไรต่อ เดินตามเขาเข้าไปด้านใน
เพราะเดินเข้ามาลึกในป่า ไม่นานก็มีกระต่ายป่าหลายตัวกระโดดออกมา เสิ่นเช่อดึงเธอให้ย่อตัวลง แล้วใช้มืออีกข้างขว้างก้อนหินออกไปอย่างรวดเร็ว ไม่คิดเลยว่าจะปากระต่ายป่าโดนจริงๆ หนึ่งตัว
เสิ่นเช่อยิ้มอย่างได้ใจ หันกลับมาทำมือเป็นสัญญาณว่า “สำเร็จแล้ว” ให้หลินชิงเยวี่ยดู
หลินชิงเยวี่ยวิ่งเข้าไป มองกระต่ายป่าที่ถูกเขาปาจนล้มอยู่บนพื้นแล้วยิ้มพูดว่า “คราวนี้พอใจแล้วหรือยัง งานเลี้ยงมีอาหารจานเด็ดเพิ่มอีกจานแล้ว”
“พอใจสิ พอใจมาก” เสิ่นเช่อยิ้มพลางเดินเข้ามา ลูบผมเธอเบาๆ “ผู้ชายของคุณเก่งใช่ไหมล่ะ”
“เก่งก็เก่งอยู่หรอก แต่ทำให้คนเป็นห่วงเหลือเกิน” หลินชิงเยวี่ยบ่นปาก แต่กลับรีบเก็บกระต่ายป่าเข้าไปในพื้นที่ แล้วยิ้มพูดว่า “ฉันเก็บพวกนี้ไว้ในพื้นที่ก่อน รอเอ้อโกวกับพวกเขามาถึงแล้วค่อยเอาออกมา”