ขณะที่กำลังครุ่นคิดอยู่ ก็ได้ยินหลิวเอ้อเกาตะโกนเสียงต่ำ กระต่ายป่าตัวนั้นตกใจจนลนลาน วิ่งตรงมาทางที่เสิ่นเช่อซ่อนตัวอยู่จริง ๆ
ในจังหวะที่มันกำลังจะพุ่งข้ามก้อนหิน เสิ่นเช่อก็ลุกพรวดขึ้นมา เชือกปอในมือสะบัดออกไปราวกับงู บ่วงเชือกคล้องขาหลังของกระต่ายไว้ได้อย่างแม่นยำ
กระต่ายตกใจดิ้นรน เสิ่นเช่อฉวยจังหวะกระตุกเชือก ดึงมันไว้ได้อย่างมั่นคง มืออีกข้างรีบดึงผ้าคาดเอวออกมา แล้วมัดขากระต่ายแน่นในเวลาไม่กี่อึดใจ
“เรียบร้อย!” เสิ่นเช่อชูเจ้ากระต่ายขึ้นยืน ใบหน้าแต้มรอยยิ้มภาคภูมิใจ “เห็นไหม ไม่ยากใช่ไหมล่ะ”
หลิวเอ้อเกากับเสิ่นต้าไห่วิ่งเข้ามา พอเห็นกระต่ายถูกมัดไว้อย่างเรียบร้อย ทั้งคู่ก็อดอุทานด้วยความทึ่งไม่ได้ “พี่เช่อ ฝีมือพี่นี่สุดยอดจริง ๆ!”
เสิ่นเช่อไม่สนใจคำชมของพวกเขา เดินตรงไปหาหลินชิงเยวี่ยแล้วยื่นกระต่ายให้ “ถือไว้ กลับไปเลี้ยง พอมันออกลูก เราก็จะมีเนื้อกระต่ายกินไม่หมด”
ดวงตากลมดำของกระต่ายยังสั่นระริก หลินชิงเยวี่ยรับมันมา ปลายนิ้วเผลอสัมผัสขนนุ่มฟูของมันเข้าอย่างไม่ตั้งใจ
หัวใจเธอพลันอบอุ่นขึ้นมา เอ่ยเสียงเบาว่า “ขอบคุณที่ยังจำคำพูดของฉันได้”
“ทุกคำที่เธอพูด ฉันจำได้หมด” เสิ่นเช่อยิ้ม แล้วหันไปพูดกับหลิวเอ้อเกา “ไปหากรงที่แข็งแรงสักใบ กลับไปเอาไว้ใส่กระต่ายให้พี่สะใภ้”
“ได้!” หลิวเอ้อเกาขานรับ แต่สายตายังวนเวียนอยู่กับกระต่าย “พี่เช่อ จะเลี้ยงมันจริง ๆ เหรอ ผมนึกว่าพี่จะเอาไปตุ๋นเสียอีก”
“คิดแต่เรื่องกิน” เสิ่นเช่อตบเขาเบา ๆ “เลี้ยงไว้คุ้มกว่ากินมันเสียอีก”