เช้าวันรุ่งขึ้น หลินชิงเยวี่ยยังไม่ทันลุกจากเตียง เสียงหลี่หมานหมานก็ดังมาจากข้างนอก “ชิงเยวี่ย รีบลุกขึ้นมาแต่งตัวเร็ว”
ป้าหูก็ร้องเรียกตามมา “ชิงเยวี่ย รีบลุกมาดูสิว่าใครมา”
เมื่อคืนหลินชิงเยวี่ยนึกถึงเรื่องที่วันนี้ตัวเองจะแต่งงาน ใจก็พลอยตื่นเต้น จนดึกดื่นถึงได้หลับ พอได้ยินเสียงป้าหูกับหลี่หมานหมานเรียก เธอก็ลืมตาขึ้นมอง “โธ่เอ๊ย ฟ้ายังเพิ่งสางเอง ต้องรีบร้อนขนาดนี้เลยหรือ”
ป้าหูเร่งขึ้นอีก “ชิงเยวี่ย รีบลุกมาดูสิว่าป้าพาใครมาหา”
หลินชิงเยวี่ยเองก็สงสัยว่าป้าหูจะพาใครมา จึงรีบลุกขึ้น แต่ทำได้แค่สวมเสื้อคลุมตัวหนึ่ง แล้วขยี้ตาที่ยังงัวเงียเดินออกไป “ป้าหู หมานหมาน นี่เพิ่งกี่โมงเอง เช้าเกินไปหรือเปล่า”
พอเปิดประตู เธอก็เห็นป้าหลิวจากหมู่บ้านหลิวเจียถุนยืนอยู่ในลานบ้าน หลินชิงเยวี่ยร้องออกมาด้วยความประหลาดใจ “ป้าหลิว! เป็นป้าจริง ๆ ด้วย” พูดแล้วก็มองไปทางด้านหลัง “แล้วลุงหลิวกับเสี่ยวเหมยล่ะคะ ทำไมไม่ได้มาด้วยกัน”
ป้าหลิวยิ้มพลางตอบ “ลุงหลิวของเธออยู่ที่บ้านหัวหน้าทีมผลิต คงต้องรอถึงตอนกินข้าวถึงจะมา ส่วนนักเรียนนอกหลงไม่ค่อยสบายมาสองสามวันแล้ว เลยไม่ได้มา เธอบอกว่ารอให้ร่างกายแข็งแรงดีแล้วจะมาหาเธอ”
ป้าหูที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ยิ้มถาม “เป็นยังไง เซอร์ไพรส์ไหมล่ะ”
ถึงหลงเสี่ยวเหมยจะไม่ได้มา แต่ป้าหลิวกับลุงหลิวมา หลินชิงเยวี่ยก็ดีใจมาก เธอพยักหน้า “เซอร์ไพรส์ค่ะ เซอร์ไพรส์มากเลย” เธอไม่คิดว่าพวกเขาสองสามีภรรยาจะมาจริง ๆ “ป้าหลิว พวกป้ามาถึงตั้งแต่เมื่อไหร่คะ”