เช้าวันรุ่งขึ้น หลินชิงเยวี่ยลุกจากที่นอนแล้วเดินมาที่ลานหลังบ้าน เห็นว่าทุกอย่างถูกจัดเก็บเรียบร้อย ก็รู้ว่าพวกเขาคงยุ่งกันจนดึกเมื่อคืนแน่
หลี่หมานหมานตะโกนเรียกจากด้านนอก “ชิงเยวี่ย ยังไม่ตื่นอีกเหรอ?”
หลินชิงเยวี่ยรีบขานตอบ “ตื่นแล้ว ฉันอยู่ที่ลานหลังบ้าน”
หลี่หมานหมานเดินมาถึงลานหลังบ้าน ยิ้มพลางพูดว่า “วันนี้ฉันได้รับมอบหมายให้มาอยู่เป็นเพื่อนเธอตลอดทั้งวันเลยนะ”
หลินชิงเยวี่ยมองเธออย่างสงสัย “เกิดอะไรขึ้น?”
หลี่หมานหมานเดินเข้ามาจูงมือเธอ “จะอะไรเสียอีก ก็เสิ่นเช่อของเธอน่ะสิ กลัวว่าเธอจะเครียดก่อนแต่งงาน ก็เลยตั้งใจให้ฉันมาอยู่เป็นเพื่อนเธอ”
“เครียดก่อนแต่งงานเหรอ?” หลินชิงเยวี่ยเองก็ไม่รู้ว่าตัวเองเครียดหรือเปล่า รู้เพียงว่าผ่านมาสองชาติ เพิ่งจะได้แต่งงานเป็นครั้งแรก ตอนนี้เธอจึงรู้สึกมึนงงอยู่บ้าง ราวกับเหยียบอยู่บนปุยนุ่น ทั้งรู้สึกไม่จริงและเต็มไปด้วยความคาดหวัง
หลี่หมานหมานเห็นเธอนิ่งเหม่อ จึงยื่นมือไปจิ้มแก้มเธอ “ทำหน้าโง่เชียว ดีใจจนเบลอไปแล้วหรือไง? เสิ่นเช่อคนนั้นก็เหมือนกัน เช้าตรู่วันนี้ก็ไหว้วานป้าหูมาบอกฉันแล้ว บอกว่ากลัวเธอจะประหม่า เลยให้ฉันมาอยู่คุยเป็นเพื่อนเธอเยอะ ๆ”
แก้มของหลินชิงเยวี่ยพลันแดงขึ้นมา แต่ในใจกลับรู้สึกอ่อนหวานอบอุ่น ราวกับแช่อยู่ในน้ำอุ่น
เธอก้มมองพื้นลานหลังบ้านที่เพิ่งกวาดใหม่ แม้แต่วัชพืชตรงมุมกำแพงก็ถูกถอนจนเกลี้ยง คิดดูแล้วเมื่อคืนเสิ่นเช่อคงแทบไม่ได้นอน
“เขากังวลเกินเหตุไปเอง” เธอบ่นอุบอิบ “บางทีเขาอาจจะประหม่ากว่าฉันอีกก็ได้!”