หลินเว่ยเว่ยผลักประตูห้องของตัวเองเข้ามาอย่างแรง สิ่งของในห้องยังคงเหมือนตอนที่เธอจากไปไม่มีผิดเพี้ยน แต่หัวใจของเธอกลับเหมือนถูกมือที่มองไม่เห็นบีบรัดเอาไว้แน่น
เธอพุ่งไปที่เตียง ย่อตัวลงแล้วมุดเข้าไปข้างใต้ หาจุดที่แม่เคยบอกไว้ นิ้วมือสั่นเทาค่อย ๆ ง้างอิฐก้อนนั้นที่หลวมอยู่ติดกับผนัง — นั่นคือความลับที่แม่บอกเธอตอนอยู่โรงพัก ว่าข้างในซ่อนเงินและบัตรต่างๆ ไว้ให้เธอใช้ชีวิตอย่างมั่นคง
อิฐถูกง้างออกได้ง่ายดาย ด้านในว่างเปล่า ไม่มีอะไรเลย หัวใจเธอเริ่มตื่นตระหนกขึ้นมาทันที “เป็นไปได้ยังไง? แม่บอกฉันชัดเจนว่าซ่อนไว้ตรงนี้”
เฉินจื่อหมิงรีบถาม “เว่ยเว่ย ของอะไรหาย? เธอลองหาดีๆ อีกทีสิ”
หลินเว่ยเว่ยใช้มือควานหาอย่างบ้าคลั่งในโพรงอิฐที่ว่างเปล่า เล็บถูกผิวอิฐที่ขรุขระเสียดสีจนเจ็บแปลบ แต่ก็ไม่พบอะไรเลย
จู่ๆ เธอก็มุดออกมาจากใต้เตียง ผมมีฝุ่นติดเต็ม ศีรษะ ใบหน้าซีดขาวราวกับกระดาษ ริมฝีปากสั่นระริก “เงิน...เงินและบัตรที่แม่ทิ้งไว้ให้ฉัน...เธอบอกชัดๆ ว่าซ่อนไว้หลังอิฐก้อนนี้ ทำไมมันหายไปได้?”
เฉินจื่อหมิงเห็นเธอตื่นตกใจจนขอบตาแดงก่ำ ก็ย่อตัวลงมองเข้าไปในโพรงอิฐ ลองคลำใต้เตียงดูอีกที แม้แต่ซอกไม้กระดานก็ไม่เว้น สุดท้ายก็ได้แต่ส่ายหัว “มันไม่มีจริงๆ นะ จะเป็นไปได้ไหม...ว่าแม่เธอจำผิดที่?”
“เป็นไปไม่ได้!” หลินเว่ยเว่ยขึ้นเสียงสูง น้ำตาไหลออกมาทันที “แม่บอกฉันโดยเฉพาะเลย ว่าอิฐก้อนนี้ และบอกว่าห่อด้วยผ้า มีอิฐครึ่งก้อนทับอยู่ข้างบน! จะจำผิดได้ยังไง?”