เฉินเยี่ยเหลือบมองซ่งอวี้ฉีที่ทำท่าสะใจ
อยากเห็นฉันเสียฟอร์มงั้นเหรอ?
ไร้สาระ ผู้หญิงคนนี้ประกาศโจมตีตรง ๆ ยังไม่กลัว แล้วฉันผู้ชายแถวหน้จะไปกลัวกระแสอะไร
เขาไม่สนใจรอยยิ้มกวน ๆ ของเติ้งเชา
สายตากวาดผ่านฝูงชน ไปหยุดที่เด็กหญิงตัวน้อยที่โผล่หน้ามามองอยู่ข้างหลังพี่จาง
เฉินเยี่ยยิ้มแล้วกวักมือเรียก
"มานี่หน่อยเด็กน้อย มาสนิทกับพี่หน่อย"
เด็กหญิงค่อนข้างเขินอาย
เธอกำชายเสื้อพี่จางแน่น ซ่อนหน้าไว้เกือบมิด
พี่จางถึงได้ตั้งสติได้ รีบย่อตัวลง
"หนูน้อย อย่ากลัว ไปสิ" พี่จางพูดให้กำลังใจเบา ๆ "หนูไม่ชอบดูพี่ๆ คนนี้ในทีวีบ่อย ๆ เหรอไง ไปทักทายหน่อยสิ"
พ่อแท้ ๆ ง้อสุดติ่ง ในที่สุดเด็กหญิงก็ยอมปล่อยมือ
เธอก้าวเท้าเล็ก ๆ เดินเขินอายไปหาเฉินเยี่ยกับซ่งอวี้ฉี
ดวงตาจิ้งจอกของซ่งอวี้ฉีโค้งเป็นพระจันทร์เสี้ยว
เธอโน้มตัวลงเล็กน้อย เสียงหวานยิ่งกว่าตอนกินขนมเมื่อกี้เสียอีก "โอ้ย น่ารักจังเลย"
เด็กหญิงกระพริบตากลมโต
อึกอักอยู่นาน สุดท้ายก็ส่งเสียงอ้อแอ้
"พี่อวี้ฉี...พี่เฉินเยี่ย"
เวลาก่อนหน้านี้เฉินเยี่ยไปเยี่ยมบ้านเฉินเฮ่อกับเติ้งเชา เห็นเด็กหญิงทีไรก็ซื้อของเล่นเป็นกล่อง ๆ กลับบ้านทุกที
เป็นทาสลูกสาวตัวยงจริง ๆ
เขาคว้าตัวเด็กหญิงขึ้นมาอุ้มไว้บนตักอย่างคล่องแคล่ว
เด็กหญิงลอยตัวขึ้นมากะทันหัน ตกใจจนหดคอ
พอรู้ตัวว่าอยู่ในอ้อมกอดเฉินเยี่ย หน้าก็แดงก่ำขึ้นมาทันที
"เขินอะไรขนาดนั้น" เฉินเยี่ยบีบแก้มเด็กหญิงที่ยังมีไขมันเด็ก "เมื่อกี้ยังดูกล้าหาญอยู่เลยนะ บอกพี่หน่อยสิ ชอบพี่อวี้ฉีเป็นพิเศษเหรอ?"
เด็กหญิงไม่กล้ามองเฉินเยี่ยตรง ๆ
พอได้ยินคำถามนี้ กลับกล้าพอจะหันไปมองซ่งอวี้ฉี
ดวงตากลมโตเป็นประกาย
ซ่งอวี้ฉีรู้สึกปลื้มใจกับสายตาแบบนี้มาก
เธอยื่นนิ้วมาเกาจมูกเด็กหญิงเบา ๆ
สองคนยืนอยู่คนละข้าง ไม่เก้ใจใคร เล่นกับเด็กน้อยอยู่อย่างนั้น
ภาพนี้ผ่านกล้อง ส่งเข้าไปในห้องสตรีมโดยตรง
คอมเมนต์เต็มจอเริ่มถล่มทลาย