เฉินเยี่ยหันไปมองร่างจริงของเติ้งเชาที่กำลังเหม่อลอยอยู่ไม่ห่าง
พี่เชาเอ๋ยพี่เชา นายมีลูกนอกสมรสอยู่ที่เฮิ่งเตี้ยนแบบนี้ ท่านแม่รู้เรื่องหรือยัง?
"ของเลียนแบบ" สองคนนี้เดินเข้ามาในห้องอย่างไม่เกรงใจใคร
พวกเขาพยักหน้าให้ทุกคน ก่อนจะหาที่นั่งบนโซฟาว่างๆ
ทุกคนในห้องต่างปิดบังตัวตน สวมหน้ากากกับหมวก กัดฟันไม่กล้าส่งเสียง
แต่ปากของเติ้งเชาเนี่ยนะ จะให้อยู่นิ่งได้ยังไง
ตอนนี้เขาไม่เพียงไม่รู้สึกผิด แต่กลับมีความอยากรู้อยากเห็นสุดประหลาดผุดขึ้นมา
เติ้งเชากระแอมเล็กน้อย ก้มตัวไปข้างหน้า
เขาออกเสียงสำเนียงเสฉวนง่อยๆ ว่า "อ้าวว ครูทั้งสองท่าน นี่มันช่างเหมือนเติ้งเชากับซุนลี่ซะเหลือเกินนะเนี่ย! สุดยอดไปเลย!"
คนทั้งสองไม่ขลาดกลัวแต่อย่างใด
ฝ่ายชายยิ้มอย่างอารมณ์ดี ลูบต้นคอของตัวเอง "ปกติไปเน็ตคาเฟ่ พวกเพื่อนในเน็ตก็ชอบบอกว่าหน้าตาผมเหมือนพี่เชา ผมก็เลยชวนเมียมาลองเลียนแบบดู ไม่คิดว่าจะมีคนจ้างไปแสดงจริงๆ ด้วย"
กรรมเวรที่ชาวเน็ตก่อไว้ชัดๆ!
เฉินเยี่ยขยี้ขมับ
พวกแกเรียกนี่ว่าเหมือน?
นี่มันร่างแยกของตัวจริงชัดๆ ดีไหม
ยังไม่ทันที่เติ้งเชาจะซักไซ้เส้นทางชีวิต "ของเลียนแบบ" ของพวกเขาได้ต่อ ประตูห้องพักก็ถูกผลักเปิดอีกครั้ง
คราวนี้เข้ามาสองคนเหมือนเดิม
คนทางซ้ายสวมสูทสีชมพู มือข้างหนึ่งสอดกระเป๋า
ใส่แว่นดำ หวีผมเผยหน้าผาก ปากก็เคี้ยวหมากฝรั่งอย่างท้าทาย
คนทางขวาหัวฟูสีทอง ขีดอายไลเนอร์เข้มๆ มือยังถือลูกบาศก์รูบิกอยู่ด้วย