"แผละ"
เนื้อทอดเสียบไม้ที่ลู่หันเพิ่งเก็บขึ้นมา ร่วงลงไปในถาดเหล็กดังลั่น สะเด็ดน้ำมันกระเด็นสองหยด
ซี่โครงแกะที่หวังเหมี่ยนกัดไปครึ่งหนึ่งไถลลงมาค้างที่คาง น้ำมันเลอะเต็มหน้า
แต่เขาก็ไม่ทันเช็ด ตัวแข็งทื่ออยู่กับเก้าอี้พลาสติก
เฉินเฮ่อที่กำลังสู้กับกุ้งแม่น้ารสเผ็ดอยู่ฝั่งตรงข้าม นิ้วสองนิ้วที่เปื้อนน้ำมันแดงค้างกลางอากาศ
เนื้อกุ้งในปากลืมเคี้ยว น้ำมันแดงไหลย้อยตามมุมปาก
ห้องโถงที่เคยครึกครื้น เงียบลงทันที
ไม่มีใครพูดอะไร
แม้แต่เสียงหายใจก็เผลอเบาลง
ลำโพงตรงมุมยังคงเล่นเพลงที่เติ้งเชากับเถาเจ้อตะโกนเสียงแหบพร่าอย่างสุดชีวิตอยู่อย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย
เสียงเพลงประกอบกับภาพตรงหน้า ช่างเหนือจริงสุดขีด
สี่เทพออกอัลบั้มร่วมกัน?
แค่ดึงคนพวกนี้แยกออกมาคนเดียว ออกอัลบั้มทีก็สามารถทำให้เซิร์ฟเวอร์ของเวยปั๋วทำงานจนควันออก เปิดคอนเสิร์ตทีก็ทำให้การจราจรเป็นอัมพาตได้
ตอนนี้เซียนสี่องค์ของวงการเพลงจีนจะมารวมตัวกัน
ไม่ใช่แค่รวมตัวกัน ยังจะชวนเฉินเยี่ยมาร่วมวงด้วย!
ซ่งอวี้ฉีที่นั่งอยู่บนพรมเอามือเท้าคาง สองเท้าแกว่งไปมาอย่างมีความสุข
มองรุ่นพี่วงการเพลงกลุ่มนี้โยนคำชวนอันน่าตกตะลึงให้เฉินเยี่ย ความภาคภูมิใจในดวงตาแทบล้นออกมา
ผู้ชายที่เธอมองไว้ ไม่ว่าไปอยู่ในวงไหนก็เป็นศูนย์กลางเสมอ
หลังจอมอนิเตอร์
หวังเจิ้งอวี่ผู้กำกับใหญ่เอามือปิดปากแน่น
เขาตื่นเต้นจนขาทั้งสองข้างสั่นระริก เสื้อด้านหลังเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ
พวกเทพเหล่านี้แค่อยู่ในรายการ ก็แค่เผลอปล่อยภาพตอนแต่งเพลงออกมาสักหน่อย ยอดวิวสามารถพุ่งทะยานไปนอกโลกได้เลย
ค่าโฆษณา? ค่าตั้งชื่อ?
ตอนนี้ต่อให้ใครเอาเงินมาทุ่มใส่หัวเขา เขาก็ไม่สบตา!
"เสี่ยวเยี่ย อย่าบอกว่าพี่ไม่เตือนนะ"
หวงป๋อตั้งสติได้ก่อนใคร ยกกระติกน้ำร้อนขึ้นมากระแอมไอหนึ่งที พยายามกลบเสียงสั่นที่ท้ายประโยค
"ขนมชิ้นนี้ใหญ่ไป เอาให้มั่นคงไว้นะ"
เฉินเยี่ยเอนตัวพิงโซฟา