โจวเจียหลุน หลินจวิ้นเจี๋ย หวังลี่หง และเถาเจ้อ สี่คนจ้องเฉินเยี่ยพร้อมกัน
สายตาสี่คู่แทบจะเขียวไปหมด
“รีบพูดรีบบอก! ชื่ออะไร?” หลินจวิ้นเจี๋ยอดรอไม่ไหวต้องเร่ง ใส่กาแฟในมือสั่นน้อย ๆ
โจวเจียหลุนเลิกคิ้ว
“เย่จื่อ อย่าบอกนะว่าปั้นเรื่องใหญ่แต่ได้เรื่องเล็ก ถ้าไม่มันส์พอ วันนี้ฉันจะกดแกลงบนโซฟาตรงนี้ซัดให้เข็ด”
เฉินเยี่ยมุมปากยกยิ้ม ยกมือทั้งสองไขว้ไว้หลังหัว
“เจ้าพ่อเพลงรัก”
กาแฟในมือหลินจวิ้นเจี๋ยหกกระจายเปื้อนขากางเกงไปสองสามหยด แต่เขาไม่ทันรู้สึก
ผ่านไปตั้งสิบวินาที
“เวรเอ๊ย!”
เถาเจ้อพุ่งพรวดจากโซฟา
“เจ้าพ่อเพลงรัก?!”
“เย่จื่อ แกเห็นพวกเราเป็นอะไรกันวะ?” หวังลี่หงเบิกตาโต ชี้นิ้วไปที่ปลายจมูกตัวเอง “อัลบั้มนี้ของเรา รวบรวมเพลงระดับ ‘ฝึกฝนความรัก’ ‘ความสุขที่ตกลงกันไว้’ ‘รักผิด’ แบบนี้ไว้ด้วยนะเว้ย!”
หลินจวิ้นเจี๋ยพยักหน้าแรง ๆ ตามเสริม
“แล้วก็เพลง ‘ห้วงจมดิ่ง’ กับ ‘คนรัก’ ที่แกทำให้แทบตายนั่นอีก ไหนจะ ‘ดินแดนอันงดงาม’ กับ ‘เก็บไว้’ ที่เราห้าคนร้องรวมกันอีก”
“ไหนบอกสิ เพลงไหนในนี้มันคือเพลงรักปกติวะ?”
“นี่มันมหกรรมฆ่าหมดทั้งชาติชัด ๆ!”
โจวเจียหลุนขยี้หนังหัวที่ชาไปหมด
สุดโต่ง
สองคำนี้สาดออกไป เหล่าคนที่อ้างตัวเป็นเจ้าชายเพลงรัก เจ้าหญิงเพลงรักในวงการบันเทิง คงต้องรีบควานหาตำแหน่งตัวเองออกกลางดึกแน่
“แล้วไง?”
เฉินเยี่ยพิงโซฟา ยื่นมือกางออกอย่างถือสิทธิ์
"เพลงรักสุดเศร้าไม่ใช่เพลงรักเหรอ? ฉันถามพวกนายเลย สิบสองเพลงระดับเทพงานี้รวมกัน คุณภาพไม่พอจะชิงตำแหน่งเจ้าพ่อเหรอ?"
สี่คนมองหน้ากัน
พอ
แม่งพอแบบเกินพอ
สิบสองเพลงนี้ดึงออกมาสักเพลง ก็สามารถตะลุยวงการเพลงจีนตอนนี้ได้เป็นเลขา
รวมกันแล้วเนี่ย การันตีกวาดเรียบของการันตีกวาดเรียบ
เฉินเยี่ยมองสีหน้าอึดอัดของพวกเขา ยิ่งยิ้มกว้าง
“แล้วพวกนายคิดดูนะ อัลบั้มเราเนี่ยกำหนดปล่อยตอนเที่ยงคืนเป๊ะ”
“ถึงตอนนั้น สายโสดทั้งประเทศที่เตรียมนอน แม่ทัพอกหักทั้งแผ่นดิน กดเปิดอัลบั้มชื่อ ‘เจ้าพ่อเพลงรัก’ เข้าไป...”
“พวกเขาคิดว่าจะได้ฟังเพลงรักหวาน ๆ กล่อมนอน...”
เฉินเยี่ยหยุดเว้นจังหวะเล็กน้อย เผยให้เห็นซี่ฟันขาว
“ผลคือเพลงแรกที่เจอคือ ‘ห้วงจมดิ่ง’ หรือ ‘เก็บไว้’ น่ะสิ”