เฉินเยี่ยมองชื่อ "เติ้งเชา" ที่เด้งดึ๋งอยู่บนหน้าจอ รออยู่ห้าหกวิแล้วค่อยกดรับสาย
เฉินเยี่ยกระแอมเบา ๆ จงใจบีบเสียงให้แบนลง
เสียงที่ออกมาอาบไปด้วยความงัวเงียและแหบพร่า
"ว่า... พี่เฉา?" เฉินเยี่ยยกมือถือออกห่างจากหูเล็กน้อย "มีอะไรเหรอ?"
"เสี่ยวเย่!! พวกแกอยู่ไหนกัน!!!"
เสียงคำรามสุดขีดของเติ้งเชาดังทะลุโทรศัพท์ออกมา
ดังขนาดที่ซ่งอวี้ฉีที่นั่งหลับตาพักอยู่ข้าง ๆ ยังต้องขมวดคิ้ว
เฉินเยี่ยขยี้หู
ไอ้หวังเจิ้งอวี่ไอ้คนไม่เป็นคนนั่น! แกทิ้งพวกฉันสามคนไว้ที่ปั๊มน้ำมันจริง ๆ ว่ะ!
เติ้งเชาตะโกนใส่โทรศัพท์ เสียงลมจากรถบรรทุกหนักที่พุ่งผ่านดังแทรกมาเป็นฉากหลัง
เฉินเยี่ยกลั้นหัวเราะไว้สุดชีวิต
แม้แต่เปลือกตาก็ไม่ได้กระดก
"หา? ทิ้งอะไรนะ?" เฉินเยี่ยหาวหนึ่งที "พวกนายไม่ได้อยู่บนรถเหรอ? ฉันเพิ่งหลับไปเองนะ พี่หวังไม่ได้บอกก่อนเหรอว่าแค่ขับออกไปสองสามเมตรให้เล่น ๆ ขู่ ๆ กัน?
หวงป๋อที่นั่งอยู่ด้านหน้าได้ยินความวุ่นวายด้านหลัง ก็หันกลับมา แล้วชูนิ้วโป้งให้เฉินเยี่ยพร้อมรอยยิ้มกว้าง
หวังเจิ้งอวี่ที่นั่งอยู่หน้าสุดถือวิทยุสื่อสาร หัวเราะจนไหล่สั่น ไม่ได้เอ่ยปากปฏิเสธข้อกล่าวหาที่ตกลงมาจากฟ้านี้แม้แต่นิด
"ขู่ไร้สาระ! มันไปจริง ๆ นะเว้ย! กระทั่งรถบัสทีมถ่ายทำยังขับตามไปแล้วด้วย!"
เติ้งเชาอยู่กลางสายลมอย่างสิ้นหวัง น้ำเสียงแอบแฝงความน้อยใจมาเล็กน้อย
ไอ้พี่หวังไอ้คนโกหกตาโต! ฉันไม่ถ่ายแล้ว!
"โอ้โห ไม่เอาหรอกนะ?" เฉินเยี่ยทำเสียงสูงขึ้นทันที
"พี่หวังโหดไปหน่อยแล้ว แต่ว่าไม่มีทางเลือกแล้วนิ่พี่เฉา พวกนายมีเงินไม่ใช่เหรอ? ระยะทางไปซุนยี่ก็ไม่ไกล แค่ไม่กี่สิบกิโลเมตรเอง พวกนายนั่งแท็กซี่ตามมาสิ"
“แท็กซี่บ้านไหนล่ะ!” เติ้งเชาเสียงแตก “กระเป๋าเงินพวกฉันอยู่บนรถหมดเลย! กระทั่งพาวเวอร์แบงก์ยังไม่ได้พก! ฉันตอนนี้กระเป๋าตังค์ว่างยิ่งกว่าหน้าเลย มีสตางค์สักบาทไหมล่ะจะนั่งแท็กซี่!”
เฉินเยี่ยขำ
สามคนนี้ทั้งตัวเหลือแค่เสื้อผ้าชุดเดียวกับความโกรธที่ล้นทะลัก
ไม่มีเงินติดตัว ต้องติดอยู่ที่ปั๊มน้ำมันบนทางด่วน จะมีปีกก็บินไม่หลุด
"งั้นก็ไม่มีทางจริง ๆ นั่นแหละ ช่วยไม่ได้จริง ๆ นะพี่เฉา" เฉินเยี่ยถอนหายใจ