"ปัง" เสียงทึบดังขึ้น
ริมฝีปากนุ่มนวล กลิ่นไวน์แดงเข้มข้น กระแทกเข้ากับปากของเฉินเยี่ยได้อย่างไม่คลาดเคลื่อน
มือทั้งสองข้างของเฉินเยี่ยยังคงอยู่ในท่ายันไปด้านหลังบนเบาะโซฟา
ซีรีส์น้ำเน่าคุณภาพต่ำแบบที่ "ลื่นล้มแล้วต้องจูบกัน" เรื่องมั่วซั่วแบบนี้ ดันเกิดขึ้นกับเขาจริงๆ ซะได้
ทั้งสองคนมองตากันเขม็ง
ซ่งอวี้ฉีเองก็ดูจะมึนไปกับแรงกระแทกเช่นกัน มือทั้งสองข้างยังคงกำคอเสื้อนอนของเฉินเยี่ยไว้ ขนตากระพริบถี่ๆ หลายครั้ง
หลังจากความตกใจเพียงชั่วครู่ เธอก็หลับตาลงตรงๆ
ผู้หญิงคนนี้ไม่เพียงไม่ถอย กลับเบิกปากขึ้น และกดดันลงมาแรงขึ้นอีก!
เฉินเยี่ยถูกแรงที่มาอย่างกะทันหันนี้ดันจนจมลงไปในโซฟาหนังตัวใหญ่
ให้ตายสิ! นี่มันอะไรกัน? แฟนเก่าตอนดึกดื่นเมามายแกล้งบ้าแล้วบุกมาเอาชนะแบบฮาร์ดคอร์เลยเหรอ?!
เฉินเยี่ยตั้งใจจะผลักเธอออกไป
แต่หน้าตาที่สวยเกินหน้าเกินตาของซ่งอวี้ฉีอยู่ห่างแค่เอื้อม
กลิ่นผสมของเจลอาบน้ำรสพีชและไวน์แดงเข้มข้นพยายามพุ่งเข้าไปในจมูก
บุกมาถึงขนาดนี้แล้ว จะมาทำตัวเป็นเซียนอยู่เฉยๆ ได้ยังไง?
นิสัยเขาเป็นแบบนี้มาตลอด ไม่มาหาเรื่องก็อยู่อย่างสงบ แต่ถ้ามาแหย่ให้โมโหเข้าล่ะก็ ต่อให้เป็นโต๊ะก็จะพลิกให้ดู!
เฉินเยี่ยหดมือที่ยันอยู่ด้านหลังกลับมาอย่างรวดเร็ว คว้าเอวของซ่งอวี้ฉีไว้ แล้วออกแรงเล็กน้อย ดึงเธอทั้งตัวเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขน
เหยื่อกลายเป็นนายพรานในพริบตา
เฉินเยี่ยไม่ถอย กลับรุกเข้าไป เปลี่ยนจากตั้งรับเป็นบุกเอง เปิดเกมรุกเข้าหาเธอโดยตรง
ซ่งอวี้ฉีส่งเสียงครางในลำคอ
ทั้งสองคนอยู่บนโซฟาตรงโถงใหญ่ชั้นล่างที่มืดสลัว กัดกันอย่างไม่แคร์ใคร
ท่าทางไม่มีใครยอมใคร เน้นที่สู้กันจนตายไปข้างหนึ่ง
ในห้องรับแขกที่เงียบสงัด เหลือเพียงเสียงหายใจที่เร่งรีบ
จนกระทั่งออกซิเจนในปอดถูกบีบจนหมด ทั้งสองถึงได้ค่อยๆ แยกออกจากกันห่างประมาณสองนิ้ว อย่างไม่เต็มใจ