ไป่ลั่วพยักหน้าอย่างหงอย ๆ “ค่ะ หนูแค่ไม่ค่อยชินเท่านั้นเอง เพราะพี่ที่มหาวิทยาลัยดุกับหนูมาก”
เขาชะงักไปครู่หนึ่ง “ที่มหาวิทยาลัยผมก็เป็นแบบนี้กับทุกคน ไม่ได้เจาะจงเล่นงานคุณ งานของคุณผมแค่กวาดตามองก็รู้แล้วว่ามีปัญหา”
“ถกขากางเกงขึ้นสิ ทำแผลมาตั้งแต่เช้าแล้ว ถึงเวลาเปลี่ยนผ้าพันแผล”
ไป่ลั่วเม้มปาก ก่อนก้มตัวถกขากางเกงขึ้น บนแผลมีเลือดซึมออกมาเล็กน้อย พอรวมกับอากาศร้อนอบอ้าว แผลก็ยิ่งอักเสบกว่าเดิม……
คิ้วเขาขมวดแน่นขึ้นกว่าเดิม ก่อนใช้ยาฆ่าเชื้อทำความสะอาดแผลให้เธออีกรอบ
“ทนหน่อยนะ จะเจ็บนิดหน่อย”
“อือ……”
ระหว่างที่ฉีเจี้ยนทำความสะอาดแผลให้เธอ เขาก็เผลอใจลอยไป น่องข้างนี้ดูคุ้นตาอยู่หน่อย ๆ คล้ายกับของคนที่คบหาผ่านออนไลน์กับเขา
ไม่ใช่แค่คล้ายอยู่หน่อย ๆ แต่เหมือนมาก……
บนเท้าเล็ก ๆ ของเธอยังมีไฝเม็ดจิ๋วอยู่เม็ดหนึ่ง ถ้าไม่มองให้ละเอียดก็จะไม่เห็น บังเอิญว่าไป่ลั่วก็มีเหมือนกัน
เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบเบนสายตากลับมา
คงไม่บังเอิญขนาดนั้นหรอก
“เรียบร้อยแล้ว ตอนบ่ายคุณพักเถอะ กลับบ้านก็ระวังตัวด้วย”
ไป่ลั่วขานรับเบา ๆ แล้วดึงขากางเกงลง
บรรยากาศอึดอัดแผ่ปกคลุมไปทั่วห้องทำงาน ไป่ลั่วก้มหน้า เธออยากถามเขาแทบแย่ว่าทำไมถึงไม่ให้เธอสอบผ่าน!
แต่เธอกลัวจนหงอไปหมด เพราะพอเป็นเรื่องการสอน เขาจะจริงจังขึ้นมาทันที
ไป่ลั่วเอ่ยขอบคุณ พอปลายนิ้วแตะลูกบิดประตู เธอก็รวบรวมความกล้าถามออกไปจนได้ น้ำเสียงฟังดูน้อยใจสุด ๆ
“ศาสตราจารย์ฉีคะ ทำไมถึงให้หนูตกวิชาภาษาจีนโบราณล่ะคะ ทั้งที่แค่ช่วยดึงคะแนนขึ้นมานิดเดียวก็ผ่านแล้ว ขาดอีกแค่สามคะแนนเอง พี่แก้ให้ได้ไหมคะ”