ในห้องวีไอพีชั้นบน
ฉีเจี้ยนมองข้อความที่ตัวเองส่งไป ซึ่งขึ้นเครื่องหมายอัศเจรีย์สีแดง เขาหัวเราะหยันเบา ๆ “เก่งนักนะ ที่รัก กล้าหลอกฉันด้วย”
ด้วยเส้นสายของเขา การสืบหาตัวตนของคนอีกฝั่งในแอปแชทจีนเป็นเรื่องง่ายมาก
แต่เขาไม่ได้ทำ...
เขาแค่อยากให้ทั้งคู่เชื่อใจกันมากขึ้น ใครจะรู้ว่าเธอวางแผนหลอกเงินแล้วหนีไปตั้งแต่แรก
เมื่อคืนตอนวิดีโอคอลกับเขา เขายังเชื่อเธอจริง ๆ ถึงขั้นโอนเงินให้เธอไป 1.3 ล้าน...
เงินจำนวนนี้ไม่มากสำหรับเขา แต่ความรู้สึกที่ถูกหลอกนั้นชวนให้เจ็บใจเหลือเกิน
เขามองของขวัญที่เตรียมไว้ตั้งนานแล้ว เป็นของที่ผู้หญิงชอบ รวมถึงแหวนเพชรหนึ่งวง
เขาหลงเธอเข้าให้แล้วจริง ๆ กว่าจะเจอคนที่เข้ากันได้กับเขาขนาดนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย
เขาส่งบัญชีแอปแชทจีนของเธอให้คนคนหนึ่ง
.:【ช่วยสืบข้อมูลตัวจริงของเธอให้ฉันหน่อย】
โคอิ:【สามวัน เงื่อนไขคือให้ฉันไปอยู่บ้านคุณ】
.:【อืม】
ฉีเจี้ยนลุกขึ้นยืน ยัดแหวนเพชรใส่กระเป๋า ส่วนดอกไม้พวกนี้...
ก็ถือว่าเป็นบทเรียนสำหรับเขาแล้วกัน
ไป่ลั่วเคาะประตูอยู่ด้านนอก เธออยากเข้ามาดูสีหน้าเขาอีกสักครั้ง
“เจ้านายคะ ยังต้องเสิร์ฟอาหารไหมคะ”
“เข้ามา”
ไป่ลั่วเดินเข้าไป บรรยากาศภายในห้องอึมครึมจนเธอไม่กล้าพูดอะไรสักคำ
“เจ้านายคะ คนรักของคุณ...”
เขาลุกขึ้นยืน ไม่แม้แต่จะปรายตามองไป่ลั่ว ในใจอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก
“จัดการที่นี่ให้เรียบร้อย ของพวกนั้นเอาไปทิ้งถังขยะ”
“อ๋อ ได้ค่ะ”
ไป่ลั่วมองแผ่นหลังของฉีเจี้ยน เขาดูหงอยเหงาและเศร้าสร้อย ความเคร่งขรึมดุดันที่มีตอนอยู่ในโรงเรียนหายไปหมด