ซ่งจือสวี่เห็นทั้งสองสัมผัสเนื้อต้องตัวกันก็ไม่พอใจอย่างยิ่ง เธอพุ่งเข้าไปทันที
“พี่อาเจี้ยน อย่าแตะต้องเธอนะ เธอมีแฟนอยู่ข้างนอกแล้ว”
ไป่ลั่วได้แต่ยิ้มเจื่อน ๆ ไม่ได้อธิบายอะไร
“ศาสตราจารย์ฉี ร่างแรกวิทยานิพนธ์จบของฉันวางอยู่บนโต๊ะคุณแล้ว ช่วยดูให้หน่อยนะคะ ถ้ามีปัญหาก็ชี้ให้ฉันเห็นด้วยค่ะ”
ฉีเจี้ยนขานรับเบา ๆ “ตามฉันเข้ามา”
ซ่งจือสวี่พยักหน้า “ค่ะ”
ไป่ลั่วนึกว่าเขาเรียกซ่งจือสวี่ จึงเตรียมจะแอบหนี แต่เขากลับหันมาพูดอีกครั้ง
“ไป่ลั่ว ตามฉันเข้ามา”
ซ่งจือสวี่ชะงักอยู่ตรงประตู “แล้วฉันล่ะคะ พี่อาเจี้ยน ไม่คิดจะเรียกฉันเข้าไปด้วยเหรอ”
“คุณมีธุระอะไรหรือ”
“มีสิคะ วิทยานิพนธ์จบของฉันก็ต้องให้คุณดูเหมือนกัน”
ไป่ลั่วเดินเข้าห้องทำงานไปเงียบ ๆ ดูเผิน ๆ เหมือนไม่สนใจบทสนทนาของทั้งคู่ แต่กลับตั้งใจฟังเป็นอย่างดี
ฉีเจี้ยนครุ่นคิดครู่หนึ่ง “ส่งมาให้ฉันทางแอปแชทจีนก็ได้ เดี๋ยวคืนนี้ฉันดูให้”
ซ่งจือสวี่ทำหน้าเหมือนถูกเอาเปรียบ ชี้ไปที่ไป่ลั่ว “ทำไมเธอถึงให้คุณดูต่อหน้าได้ แต่ฉันต้องส่งให้ดูทางแอปแชทจีนล่ะคะ”
“ฉันรับปากพี่ชายของเธอไว้ว่าจะดูแลเธอ”
“คุณก็รับปากพ่อแม่ฉันเหมือนกันว่าจะดูแลฉัน เหตุผลนี้ใช้กับฉันไม่ได้หรอกค่ะ”
ซ่งจือสวี่พูดไปพูดมาก็ทำท่าจะร้องไห้ ไป่ลั่วเห็นแล้วรู้สึกว่าไม่ค่อยดีนัก
ให้ตายเถอะ นี่มันคุณหนูเอาแต่ใจชัด ๆ
ไป่ลั่วเอ่ยเสียงเบาอย่างเกรงใจ “เอ่อ…ถ้าอย่างนั้นศาสตราจารย์ฉีค่อยดูให้ฉันคืนนี้ก็ได้ค่ะ ส่งข้อความมาบอกฉันก็พอ ฉันไม่รบกวนคุณสองคนแล้ว”