“เตรียมตัวเถอะ” เขามองอาหารเต็มโต๊ะ “แต่ทำมาแล้วก็ห้ามสิ้นเปลืองอาหาร”
เวินสายอานหัวเราะคิกคัก “งั้นเราก็ได้เปรียบจริง ๆ คราวหน้ามีเรื่องดี ๆ แบบนี้ก็เรียกเราได้เลย รับรองว่าไม่เหลือแน่นอน”
“ไม่มีคราวหน้าแล้ว”
จับตัวได้แล้ว เขาก็ไม่มีวันปล่อยมืออีก...
ไป่อวี่: “ก็ไม่แน่หรอก คนหวังแต่ความรักอย่างคุณ ถ้าไม่เบี้ยวนัดเขาสักสิบครั้งก็ไม่มีทางจำหรอก”
ฉีเจี้ยน: ...
กินเสร็จ ไป่อวี่ก็จากไปอย่างไม่เต็มใจ เขามองฉีเจี้ยนแล้วพูดว่า “ฉันอิจฉาคุณจริง ๆ ปิดเทอมไม่ต้องทำงาน แถมยังได้เงินอีก ส่วนวัวม้าอาภัพอย่างฉันต้องกลับไปทำงานแล้ว”
เวินสายอานโอบไหล่เขา “ไปด้วยกันเถอะ ฉันก็ไม่ได้ดีไปกว่าคุณหรอก”
ฉีเจี้ยนไปส่งทั้งสองคน จากนั้นก็เก็บกวาดเล็กน้อย ก่อนจะเข้าไปดูโฮมสเตย์แถวทะเลสาบเอ่อร์ไห่ในห้องหนังสือ
เลือกไว้หลายแห่ง ก่อนจะตัดสินใจเลือกโฮมสเตย์ชื่อเรือนพักคนล่องหนยามค่ำ
“ที่รัก จะหนีไปไหนได้ล่ะ?”
สุดท้ายก็ต้องกลับมาอยู่ข้างกายเขาอยู่ดี
——
ไป่ลั่วใช้เวลาเดินทางสามชั่วโมงกว่าจะถึงโฮมสเตย์ ระหว่างทางก็แวะซื้อชานมไปฝากสองคนนั้นด้วย เธอนี่เหมาะกับการนอนสบาย ๆ ปล่อยตัวปล่อยใจที่สุดจริง ๆ
โลกภายนอกไม่เหมาะกับเธอ
ยิ่งที่ไหนมีฉีเจี้ยน ก็ยิ่งไม่เหมาะกับเธอเข้าไปใหญ่
เธอนอนอยู่บนเตียง คอยนวดเอวเป็นพัก ๆ ความปวดเมื่อยบวมตึงนี้เป็นมานานแล้ว แทบไม่ทุเลาลงเลย
เจ็ดวันมานี้ เขาเล่นงานเธอแทบตายจริง ๆ
ฉีเจี้ยน!
น่าโมโหชะมัด
เธอเปิดโทรศัพท์ ตอนนี้ความเงียบทำให้ใจหวิว ฉีเจี้ยนคงรู้แล้วว่าเธอลบเขาออกไป