บ่ายวันนั้น
ไป่ลั่วไปที่ห้องทำงานอาจารย์ เธอหยุดยืนหน้าประตูเพื่อสงบสติอารมณ์ สูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วลองนึกในใจว่าเขาจะพูดอะไรกับเธอ
ถ้าเขาพูดถึงเรื่องที่เธอจูบเขาครั้งก่อนขึ้นมาจะทำยังไง แล้วเธอจะแก้ตัวอย่างไรดี
จะบอกว่าเมาจนไม่รู้เรื่องเหรอ
หรือว่า…
ไป่ลั่วกัดริมฝีปากล่างเบา ๆ ก่อนเคาะประตูสองครั้ง แล้วเรียกเสียงเบาว่า “ศาสตราจารย์ฉีคะ”
“เข้ามา”
ไป่ลั่วผลักประตูเข้าไป มือทั้งสองข้างไพล่หลังถูไปมา
เธอยืนตรงหน้าฉีเจี้ยนแล้วถามว่า “ศาสตราจารย์ฉีเรียกหนูมามีเรื่องอะไรหรือคะ”
ฉีเจี้ยนถอดแว่นกรอบทองที่พาดอยู่บนสันจมูก เงยหน้ามองเธอ น้ำเสียงทุ้มต่ำ “เธอมีแฟนแล้วเหรอ”
หัวใจของไป่ลั่วกระตุกวูบ
ว่าแล้วเชียว!
เขาคงเห็นกระทู้พูดคุยบนกำแพงวิทยาเขต ไม่อย่างนั้นก็คงไม่ถามคำถามนี้
ไป่ลั่วพูดตะกุกตะกัก “มะ…ไม่มีค่ะ เขาเป็นเพื่อนของเมิ่งชื่อ ตอนนั้นแค่มาคุยเรื่องบางอย่างกับหนู ไม่ได้เป็นอย่างที่เขียนกันบนกำแพงวิทยาเขตนะคะ”
ปลายนิ้วยาวเรียวของฉีเจี้ยนเคาะโต๊ะเบา ๆ คล้ายกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง
“คุยเรื่องอะไร”
ไป่ลั่วกัดริมฝีปากล่างแน่น อยากจะตายให้รู้แล้วรู้รอด
“ก็…เรื่อง…”
จะพูดยังไงดีนะ
เธอคงพูดไม่ได้หรอกว่าเซียซวินตามตื๊อเธอมานานแล้ว ถ้าไป่อวี่รู้เข้า เขาคงตรงไปหาเซียซวินถึงที่แน่
ฉีเจี้ยนลุกขึ้น แล้วเดินมาหาเธอเอง ก้มตามองเธอ
“หืม? เรื่องอะไร”
ไป่ลั่วจ้องพื้นแน่ว ไม่กล้าสบตาเขา “คุยเรื่องการบ้านวิชาอื่นค่ะ เขาทำโจทย์ข้อหนึ่งไม่ได้ แล้ว…แล้วบังเอิญว่าหนูทำได้พอดี”