บนแท่นบรรยาย ฉีเจี้ยนเก็บข้าวของ แล้วเดินมาหยุดตรงหน้าไป่ลั่วด้วยตัวเอง เอ่ยเสียงต่ำว่า “คราวนี้คบกันจริง ๆ แล้วหรือ?”
ไป่ลั่วส่ายหน้า “ไม่ใช่อย่างที่คุณคิดนะคะ คราวนี้เป็นเรื่องบังเอิญล้วน ๆ ไม่รู้ใครโพสต์กระทู้ บอกว่าคนในรูปนั้นคือฉัน”
“บังเอิญ? แล้วเมื่อกี้จะอธิบายยังไง?”
เขาหยิบหนังสือที่เธอตั้งขึ้นมากั้นออกไป พลิกดูสองสามหน้าอย่างส่ง ๆ “ไม่ฟังบรรยายเลยหรือ? คุยกับเขาตลอดทั้งคาบเลยสินะ?”
ไป่ลั่วแย่งหนังสือกลับมา พึมพำว่า “ไม่ใช่แค่คาบนี้สักหน่อย ฉันไม่ฟังทุกคาบอยู่แล้ว”
“อืม?”
“เปล่าค่ะ! ฉันแค่คุยกับเขาสักพัก อยากให้เขาอยู่ห่าง ๆ ฉัน ยังไงฉันก็ไม่ได้คบใคร”
“อืม เข้าใจแล้ว ฉันจะบอกพี่ชายเธอสักหน่อย แบบนั้นเซียซวินก็จะไม่กล้ามาตามตื๊อเธออีก”
เขาหันหลังจะเดินจากไป ไป่ลั่วลุกขึ้นเรียกเขาไว้ น้ำเสียงอ่อนหวาน “เดี๋ยวก่อนค่ะ! อย่าบอกพี่ชายฉันนะคะ”
ถ้าไป่อวี่รู้เข้า ปากกว้างอย่างเขาต้องเอาไปบอกเซี่ยหมานหนิงแน่นอน
ไม่ได้!
ห้ามเด็ดขาด!
“พี่ชายเธอฝากให้ฉันดูแลเธอ เรื่องแบบนี้ก็ควรบอกเขาสักหน่อย”
ไป่ลั่วก้าวเข้าไปจับเสื้อเชิ้ตสีขาวของเขาไว้ “ไม่ได้จริง ๆ ค่ะ ถ้าเขารู้ ทั้งครอบครัวฉันก็จะรู้ไปด้วย แบบนั้นไม่ดีเลย”
“ไม่ต้องห่วง ฉันจะจัดการเอง ให้เวลาฉันหนึ่งเดือน เวลาเหมือนจะทำให้ทุกอย่างจางลงได้”
ฉีเจี้ยนไม่พอใจอย่างมาก แต่ก็พูดอะไรไม่ได้ เขาขานรับเสียงเรียบ
“จดโน้ตของวันนี้ให้ครบ แล้วฉันจะไม่พูดอะไร”
“รับรองว่าจดแน่นอนค่ะ!”