ฉีเจี้ยนหัวเราะเบา ๆ “ขยับปาก... หมายถึงคุณขยับปากเหรอ?”
ไป่ลั่วเข้าใจความหมายของเขาทันที “แบบนั้นไม่ค่อยดีมั้ง คุณเป็นอาจารย์ของฉัน ฉันรู้สึกแปลก ๆ น่ะ”
“ก็เพราะเรื่องนี้ไง ฉันถึงรอคุณมาตั้งสองปี” เขาดันไป่ลั่วติดกับผนังลิฟต์ “ฉันรอคุณมาสองปี คุณก็เล่นกับฉันมาตั้งสองปี ตอนนี้ถึงตาฉันบ้างแล้ว”
“คุณเอาสิ่งที่ชอบไปจากฉันแล้ว ไม่คิดจะคืนให้ฉันบ้างสักหน่อยหรือไง?”
ไป่ลั่วก้มหน้า “ศาสตราจารย์ฉีก็ไม่น่าใช่คนขี้เหนียวขนาดนั้นนะ...”
“ถ้าไม่ใช่ คุณก็คงไม่ใช่คนที่เล่นแล้วไม่ยอมรับผลหรอก ใช่ไหม?”
ไป่ลั่ว: ...
ติ๊ง—
ประตูลิฟต์เปิดออก ไป่ลั่วเงยหน้าขึ้น “ก็แค่อยากเล่นไม่ใช่เหรอ ฉันเล่นด้วยก็ได้”
ใครกันนะที่บอกว่าคบหาผ่านออนไลน์เล่น ๆ จะไม่พาเข้ามาในชีวิตจริง...
นี่มันเข้ามาในชีวิตจริงแล้วไม่ใช่หรือไง?
ฉีเจี้ยนเลิกคิ้วขึ้นอย่างมีเลศนัย ก่อนจะอุ้มเธอขึ้นมา
“ถ้าอย่างนั้นก็อยู่เป็นเพื่อนฉันแล้วกัน”
ไป่ลั่วเริ่มกระวนกระวาย นึกย้อนถึงข้อความที่คุยกัน ดูเหมือนพวกเขาจะเคยพูดถึงเจ็ดวันเจ็ดคืน...
ผู้ชายปากร้ายใจรักคนนี้คงไม่คิดจะทำเจ็ดวันเจ็ดคืนจริง ๆ หรอกนะ!
เธอถามเสียงเบา “ศาสตราจารย์ฉี บทลงโทษของคุณคงไม่ใช่เจ็ดวันเจ็ดคืนหรอกนะ?”
แบบนั้นถึงตายได้นะ!!!
เขาก้มมองเธอแล้วพูดหยอกเย้า “แน่นอนสิ หรือว่านี่ไม่ใช่สิ่งที่คุณต้องการ?”
ไป่ลั่วพยายามผลักเขาออก “นี่...ไม่ค่อยดีมั้ง ครั้งก่อนฉันเมา แต่ครั้งนี้ฉันมีสติ ฉันกลัวเจ็บ”
ถ้าเจ็บขึ้นมาจริง ๆ เธอหนีแน่