ไป่ลั่วก้มลงดมตรงซอกคอของเขา “แล้วทำไมหอมจังล่ะ? หรือว่านี่เป็นกลิ่นกายของพี่?”
“ไม่รู้”
“ขี้เหนียวจริง ๆ เหล้าก็ไม่ให้ฉันดื่ม เรื่องนี้ก็ไม่ยอมบอกอีก เกลียดพี่แล้ว” เธอแค่นเสียง พลางพยายามดิ้นให้หลุดจากอ้อมกอดของเขา
“ร้อนนิดหน่อยแล้ว รีบวางฉันลงเร็ว ๆ”
ฉีเจี้ยนคิดถึงภาพไป่ลั่วเมาคราวก่อนแล้วก็เริ่มปวดหัว
“เป็นเด็กดี อย่าขยับ อยู่นิ่ง ๆ หน่อย”
“ไม่เอา!”
ฉีเจี้ยนวางเธอลงบนเบาะข้างคนขับ โน้มตัวไปคาดเข็มขัดนิรภัยให้ พอเงยหน้าขึ้นก็จ้องเข้าไปในดวงตาของเธอ
“เธอรับปากฉันแล้วว่าจะไม่ดื่มเหล้าอีก ลืมไปแล้วหรือไง?”
“คุณเป็นใคร? ฉันอยากดื่มก็ดื่มสิ ทำไมฉันต้องรับปากคุณด้วย?”
เธอก้มหน้าลง ล้วงเงินสองปึกออกมาจากกระเป๋าแล้วหัวเราะคิกคัก
เธอยกมือแตะแก้มเขา “พี่คะ หน้าตาพี่ถูกใจฉันมากเลย เงินพวกนี้พอซื้อพี่สักคืนไหม?”
ฉีเจี้ยนคว้าข้อมือเธอไว้ แรงบีบเพิ่มขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยเสียงเข้ม “กับผู้ชายคนอื่น เธอก็พูดแบบนี้เหมือนกันหรือ?”
“แน่นอนว่าไม่ ฉันไม่ได้กินไม่เลือกสักหน่อย” ปลายนิ้วของเธอไล้ริมฝีปากเขา “มีใครเคยบอกพี่ไหมว่าริมฝีปากพี่ดูน่าจูบมาก”
แววตาฉีเจี้ยนมืดลง
“มี”
“เห็นไหม ไม่ใช่ฉันคนเดียวที่พูดสินะ แล้ว…แล้วพี่จะให้ฉันจูบไหม?” ไป่ลั่วเอียงศีรษะ จ้องริมฝีปากเขาอย่างมึนงง
เขาตอบรับเสียงเรียบ “เธออยากจูบไหม?”
ไป่ลั่วไม่ตอบ เพียงจ้องเขาไม่วางตา
ฉีเจี้ยนถูกเธอยั่วจนแทบคลั่ง จึงจับต้นคอเธอไว้แล้วก้มลงจูบ