นครหลินไห่ คฤหาสน์ตระกูลเจียง
หน้าประตูใหญ่ซึ่งครั้งหนึ่งเคยจอดรถหรูแน่นขนัด บัดนี้เหลือเพียงรถตู้สีดำไม่กี่คันที่ติดป้ายอายัดทรัพย์สิน
น้ำพุในสวนหยุดทำงานไปนานแล้ว
สนามหญ้าไม่มีใครดูแล เพียงไม่กี่วันก็มีวัชพืชขึ้นรกเป็นหย่อมใหญ่
แม้แต่ป้ายหินสีดำทองหน้าประตูซึ่งสลักตราประจำตระกูลเจียงและมีมูลค่าหลายล้าน ก็ถูกใครบางคนทุบจนมุมหนึ่งแตกเมื่อคืนก่อน
ไม่มีใครรู้ว่าใครเป็นคนทำ และไม่มีใครอยากสืบ
เพราะตลอดสามวันที่ผ่านมา ทุกสิ่งในนครหลินไห่ที่เกี่ยวข้องกับตระกูลเจียงกำลังพังทลายลงอย่างเห็นได้ชัด
ในห้องหนังสือ
“ปัง!”
เจียงเทียนเฉิงฟาดรายงานการเงินลงบนโต๊ะ
“ถอนทุนอีกแล้วหรือ?!”
“สมาคมการค้าว่านไห่ร่วมมือกับเรามาตั้งหกปีไม่ใช่หรือ?!”
ผู้อำนวยการฝ่ายการเงินก้มหน้า
“ท่านประธานเจียง พวกเขาไม่เพียงถอนทุนครับ”
“ยังเรียกร้องให้ชำระหนี้ทั้งหมดก่อนกำหนดด้วย”
ใบหน้าเจียงเทียนเฉิงแดงก่ำขึ้นทันที
“ทำไมกัน!”
“สัญญายังไม่หมดอายุ!”
“พวกเขาผิดสัญญา!”
ผู้อำนวยการฝ่ายการเงินขยับริมฝีปาก ก่อนจะเอ่ยออกมาในที่สุด
“อีกฝ่ายบอกว่าจะจ่ายค่าผิดสัญญาครับ”
“แต่หลังจากนี้...ไม่ต้องการเกี่ยวข้องกับตระกูลเจียงอีกแม้แต่น้อย”
ร่างเจียงเทียนเฉิงโงนเงน หน้าอกเหมือนถูกบางอย่างอุดแน่น
ในอดีต ตระกูลเจียงเป็นตระกูลใหญ่ชั้นแนวหน้าของหลินไห่ ไม่ต้องพูดถึงหุ้นส่วนเลย มีกี่บริษัทที่ต้องต่อแถวเพียงเพื่อจะได้ร่วมโต๊ะอาหารกับตระกูลเจียง
แล้วตอนนี้ล่ะ?
คนเหล่านั้นยอมจ่ายค่าผิดสัญญาเพื่อหนีไปให้พ้น
เหตุผลนั้นคนทั้งนครหลินไห่ต่างรู้ดี
เจียงหาน
อันดับหนึ่งของนักเรียนใหม่ทั่วประเทศ
สังหารร่างจำลองขั้นห้า
อยู่ในหมวดความลับระดับเจี่ยหนึ่งของกองทัพ
แต่คนเช่นนี้กลับเป็นลูกชายแท้ ๆ ที่ตระกูลเจียงแย่งชิงทรัพยากรไปจากเขาด้วยมือของตัวเอง แล้วขับไล่ออกจากบ้านต่อหน้าผู้คน