การต่อสู้ใต้ดินสิ้นสุดลงโดยสมบูรณ์
ออคัสและสมาชิกสภาวิญญาณโครงกระดูกตายหมดแล้ว ส่วนมังกรกระดูกแห่งหายนะก็กลายเป็นกองกระดูกขาวโพลนเกลื่อนพื้น
แต่ความสนใจของเจียงหานย้ายไปอยู่ที่ใต้บ่อน้ำโบราณทั้งหมดแล้ว
แผงอาชีพสั่นไหวไม่หยุด
【เส้นชีพจรหยินทั้งสามแห่งหลินไห่รวมเป็นหนึ่งเรียบร้อยแล้ว】
【เครือข่ายเส้นชีพจรหยินกำลังเชื่อมต่อใหม่】
【จุดเชื่อมต่อชานเมืองตะวันออก: กลับสู่ตำแหน่ง】
【จุดเชื่อมต่อนครใต้: กลับสู่ตำแหน่ง】
【จุดเชื่อมต่อวิทยาลัย: กลับสู่ตำแหน่ง】
【กำลังปลุกจุดเชื่อมต่อหลัก】
จุดเชื่อมต่อหลักงั้นหรือ?
เจียงหานเลิกคิ้ว
เดิมทีเขาคิดว่าเส้นชีพจรหยินทั้งสามแห่งคือทั้งหมดแล้ว แต่ดูจากตอนนี้ ของทั้งสามแห่งน่าจะเป็นเหมือนสายเชื่อมต่อสามเส้น
แก่นแท้ที่แท้จริงยังมีอีกแห่ง
ฉินรั่วเวยเองก็สัมผัสได้เช่นกัน เธอนั่งยอง ๆ อยู่ข้างบ่อน้ำโบราณ
“ข้างล่างยังมีพื้นที่อีก”
“ลึกแค่ไหน?”
“ไม่รู้”
ฉินรั่วเวยหลับตาลง ผ่านไปไม่กี่วินาทีเธอก็ลืมตาขึ้นฉับพลัน
“ไม่ถูกสิ”
“เส้นเหตุและผลของฉันเข้าไปไม่ได้”
เจียงหานกลับไม่แปลกใจ
สิ่งที่เกี่ยวข้องกับปรโลกเป็นเรื่องปกติที่ฉินรั่วเวยจะมองไม่เห็น
“หนิวโถว”
เทพขุนพลร่างกำยำก้าวออกมาทันที
“ข้าอยู่นี่”
เจียงหานชี้ไปที่บ่อน้ำโบราณ
“เปิดทาง”
“รับบัญชา!”
หนิวโถวยกขวานศึกทองสัมฤทธิ์ขนาดมหึมาลงจากบ่า เปลือกตาฉินรั่วเวยกระตุกวูบ
“เดี๋ยวก่อน”
เจียงหานหันไปมองเธอ
“มีอะไร?”
ฉินรั่วเวยมองเพดานถ้ำที่มีรอยร้าวผุดขึ้นมากมายแล้ว
“ที่นี่อยู่ใต้ดินของวิทยาลัย”
“ฉันรู้”
“ข้างบนยังมีคนอีกหลายพันคน”
เจียงหานเงียบไปสองวินาที
ก็จริง
ถ้าขวานนั่นฟาดลงไปเต็มแรง วันนี้วิทยาลัยอาชีพอันดับหนึ่งแห่งหลินไห่อาจต้องเปลี่ยนชื่อเป็นซากโบราณสถานอันดับหนึ่งแห่งหลินไห่แทน
“เบามือหน่อย” เจียงหานเตือน
หนิวโถวก้มมองขวานในมือ
“ข้าจะพยายาม”
ฉินรั่วเวย: “……”
ฟังยังไงสองคำนี้ก็ชวนให้ไม่สบายใจเลย
หนิวโถวจับขวานศึกด้วยสองมือ ไม่ได้ฟาดลงไปอย่างรุนแรง แต่ค่อย ๆ สอดคมขวานเข้าไปตรงขอบบ่อน้ำโบราณ
【พลังมหาศาลสะกดขุนเขา!】
ครืน!
ชั้นหินสีดำที่หนาหลายเมตรกลับถูกมือยักษ์ไร้รูปร่างฉีกออกไปสองข้างอย่างช้า ๆ
ไม่มีระเบิด
ไม่มีถล่มทลาย