ภายในหุบเขาลึกมืดสนิท เจียงหานเดินลงไปตามบันไดหินที่พังทลาย โดยมีเทพขุนนางแห่งยมโลกทั้งสามตนตามหลัง
เสียงแหบพร่านั้นไม่ดังขึ้นอีก แต่เสียงโซ่เหล็กเสียดสีกับพื้นยังคงดังต่อเนื่อง
แกรก แกรก ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ
เมื่อเดินมาถึงก้นหุบเขา เบื้องหน้าก็ปรากฏท้องแม่น้ำที่แห้งขอดสนิท กว้างเกินพันเมตร สองฝั่งเต็มไปด้วยซากกระดูกที่ผุกร่อนจนกลายเป็นฝุ่น
สะพานไม้ผุพังทอดข้ามท้องแม่น้ำ
ตรงหัวสะพานมีคนไร้ศีรษะยืนอยู่
ร่างสูงเกือบสามเมตร สวมเกราะดำขาดวิ่น มือซ้ายถือโล่เหล็กที่เหลือเพียงครึ่งเดียว มือขวาลากโซ่เหล็กสีดำสนิทยาวหลายสิบเมตร
【ทหารหยินโบราณแห่งสนามรบ · ไร้ศีรษะ】
【ระดับ: 27】
【สภาพ: วิญญาณที่หลงเหลือ】
【สังกัด: ยมโลก】
【ตราวิญญาณ: เสียหายอย่างหนัก】
【หน้าที่: เฝ้าท่าเรือข้ามวิญญาณ】
เจียงหานหยุดเดิน
มันไม่ใช่ศัตรู อย่างน้อยแผงอาชีพก็ไม่ได้แสดงเจตนาร้าย
ทหารหยินไร้ศีรษะหยุดลงเช่นกัน แม้มันจะไม่มีหัว แต่เจียงหานกลับสัมผัสได้ชัดเจนว่าอีกฝ่ายกำลังมองเขาอยู่
ไม่กี่วินาทีต่อมา โล่เหล็กในมือมันก็ร่วงลงพื้นกะทันหัน
ตึง!
ร่างมหึมาค่อย ๆ คุกเข่าลง
“ข้าน้อย...”
“คารวะ...”
เสียงขาดห้วง ราวกับมันลืมไปแล้วว่าควรเรียกอีกฝ่ายว่าอะไร
ไป๋อู๋ฉางถอนหายใจเบา ๆ
“ตราวิญญาณแตกเป็นขนาดนี้...”
“ยังจำได้ว่าต้องเฝ้าประตู”
เฮยอู๋ฉางไม่พูดอะไร หนิวโถวก้าวออกไปแล้ว
“ลุกขึ้น”
ร่างของทหารหยินไร้ศีรษะสั่นสะท้าน ดูเหมือนมันจะจำหนิวโถวได้ โซ่สีดำในมือเริ่มสั่นอย่างบ้าคลั่ง
“แม่...”
“ทัพ...”
แววตาของหนิวโถวเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัดเป็นครั้งแรก แต่ไม่กี่วินาทีต่อมา ความทรงจำเพียงน้อยนิดนั้นก็จมดิ่งลงไปอีกครั้ง
“ข้าจำเจ้าไม่ได้” หนิวโถวพูดเสียงต่ำ
แต่ทหารหยินไร้ศีรษะดูเหมือนไม่ใส่ใจเลย มันลุกขึ้นยืนอีกครั้ง ก่อนหันไปชี้ยังอีกฟากของสะพานไม้
“หม่าม...”
“หม่าม...”
ดวงตาเจียงหานหรี่ลง
“หม่าหมี่?”
ทหารหยินไร้ศีรษะพยักหน้าแรง ๆ
“เฝ้า...”
“ด้านหลัง...”
“ห้าม...”
คำสุดท้ายยังไม่ทันพูดจบ หุบเขาทั้งลูกก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
ครืน!
บนท้องฟ้าเหนือสมรภูมิโบราณหวงเฉวียน รอยแยกสีม่วงขนาดมหึมาพลันฉีกออกจากท้องฟ้าสีเหลืองหม่นเดิม อุปกรณ์ทดสอบส่งเสียงเตือนแหลมบาดหูขึ้นพร้อมกัน