สมรภูมิโบราณหวงเฉวียน เขตปลอดภัยตะวันออกเฉียงใต้ ค่ายซากปรักหักพังแห่งที่สาม
ลมคลั่งพัดหอบเม็ดทรายสีเทาดำกระหน่ำใส่โล่คุ้มกันของที่พักพิงชั่วคราวอย่างรุนแรง เสียงเปรี๊ยะปร๊ะดังบาดหูจนชวนให้เสียวฟัน
ภายในที่พักพิงมีผู้เข้ารับการเปลี่ยนอาชีพหน้าใหม่จากทั่วประเทศเบียดเสียดกันอยู่กว่าร้อยคน
เดิมทีที่นี่เป็นจุดเสบียงที่กองทัพจัดตั้งขึ้น เพื่อแจกจ่ายน้ำสะอาด อาหารแห้งอัดแท่งพลังงานสูง และอุปกรณ์ปฐมพยาบาลเบื้องต้น
เมื่อสิบนาทีก่อน ทุกคนยังเคี้ยวเนื้อวัวแห้งพลางถกเถียงกันอย่างออกรสว่า “เจียงหาน” ผู้ครองอันดับหนึ่งทิ้งห่างคนอื่นบนกระดานคะแนนนั้นเป็นใครกันแน่
แต่ตอนนี้ไม่มีใครมีกะจิตกะใจจะกินอะไรแล้ว
ไฟเตือนสีแดงสว่างจ้าบนเพดานหมุนวูบวาบอย่างบ้าคลั่ง ฉาบใบหน้าของเหล่าวัยรุ่นทุกคนจนซีดเผือด
“แจ้งเตือน! ความปั่นป่วนของจุดยึดมิติสูงถึง 89%!”
“แจ้งเตือน! ค่ายกลป้องกันแดนลับกำลังถูกโจมตีจากวัตถุพลังงานสูงภายนอก คาดว่าจะหยุดทำงานทั้งหมดภายใน 30 นาที!”
“ขอให้ผู้เข้าแข่งขันทุกคนหมอบลงกับพื้นและใช้มือป้องกันศีรษะทันที รอหน่วยค้นหาและกู้ภัยจากภายนอก...”
เสียงสังเคราะห์ประกาศซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก้องสะท้อนในตู้คอนเทนเนอร์โลหะแคบ ๆ จนประสาทของทุกคนแทบขาดผึง
“บ้าเอ๊ย! ไหนบอกว่าสมรภูมิโบราณหวงเฉวียนเป็นแดนลับสำหรับมือใหม่ที่มีระดับการป้องกันสูงที่สุดในมณฑลตงไห่ไง แล้วทำไมถึงมีวัตถุพลังงานสูงจากภายนอกพุ่งเข้ามาได้วะ?!”
มุมหนึ่ง เด็กหนุ่มสวมเกราะหนักชกกำแพงเต็มแรง หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง
เขาเป็นหนึ่งในสามผู้ใช้อาชีพคลั่งเกราะโล่ที่มีอันดับสูงสุดของมณฑลซีชวนในปีนี้ ระดับของเขาขึ้นไปถึงขั้นเก้าแล้ว เดิมทีทะนงตนและคิดว่า ต่อให้ไม่ได้ติดสิบอันดับแรกของประเทศ อย่างน้อยการได้โควตาเข้ามหาวิทยาลัยชั้นนำก็คงแน่นอน
แต่ตอนนี้ แม้แต่ผลึกส่งตัวออกจากแดนลับก็ยังกลายเป็นก้อนหินไร้ค่า สีเทาขาวไปหมดแล้ว
“นี่ไม่ใช่อุบัติเหตุแน่...”
หลินชิงเสวียนซึ่งนั่งอยู่ไม่ไกลค่อย ๆ ลืมตาขึ้น